Παρίες

 -"Φαίνεται ότι στην Ελλάδα πράγματι υπήρξε πανδημία, όχι όπως αλλού που τους ημερήσιους νεκρούς τους έκαναν θύματα κοβίντ και εξαφάνισαν τις υπόλοιπες αρρώστιες, έκλεισαν εντατικές εν μέσω πλανδημίας, πλάκωσαν κατά τόπους από τον πανικό τους τους άμοιρους συνήθεις ιωμένους στην υδροξυχλωροκίνη και στην πρόωρη διασωλήνωση και τους στείλαν κάποιους αδιάβαστους, έκαναν ξεφωνημένα φωτομοντάζ με ζελατινένια κιβούρια και μαζικούς τάφους, εφάρμοζαν την τεχνική του τρόμου και της ανακήρυξης της προσωπικής «ασφάλειας» σε στάση κοινωνικής αλληλεγγύης κτλ. κτλ.", πήρε φόρα η Ευλαμπία, "γιατί αλλιώς δεν εξηγείται η αφρώδης λύσσα κάποιων τρυπημένων -«εμβολιασμένων» είναι λάθος όρος, η συγκεκριμένη γενετική τεχνολογία δεν έχει καμία σχέση με το κλασικό εμβόλιο- εναντίον των αρνητών του πειραματικού τρυπήματος."

-"Α μπα, οι φανατικοί έχουν σαλέψει από τον φόβο", απάντησε η Πολυάννα. "Γνωρίζουν πολύ καλά ότι αν δεν ήταν φυσιολογικός ορός το φιαλίδιο, που κι αυτό δεν αποκλείεται αφού λέγεται ότι δεν έχουν απομονώσει τον ιό, αν τέλος πάντων όντως αν πειραματίζονται με το νουκλεϊνικό οξύ ως εντολέα στα κύτταρα, οι παρενέργειες ή όχι θα καταδειχθούν την επόμενη δεκαετία, αυτός περίπου είναι ο πειραματικός χρόνος πριν τη διάθεση ενός φαρμάκου. Οπότε φοβούνται να είναι μόνοι, όλοι μαζί και όποιον πάρει ο χάρος. Έτσι δεν ούρλιαζαν και πέρυσι με τους παππούδες που πήγαιναν να ψωνίσουν για να φάνε και τους είχαν ανακηρύξει εχθρούς του έθνους; "

-"Για μαζευτείτε μέσα που παρλάρετε στο μπαλκόνι και ακούνε όλοι οι κοινωνιόστοκοι και σήμερα στο μανάβικο μιλούσαν δυνατά λοξοκοιτώντας με ότι κάποιες χουντικές ψεκασμένες τρελάρες εξώλης και προώλης σατανίστριες θρησκομανείς ακροδεξιές ξιπασμένες αγάμητες πόρνες διανοούμενες του κερατά χαλάνε την κοινωνική σύμπνοια της γειτονιάς και πρέπει να παταχθούν αμείλικτα αμετάκλητα και οριστικά", όρμησε η Ανδρονίκη αρπάζοντας τους φουντουκοαμυγδαλοχυμούς του πολιτικού ξεφαντώματος, σπρώχνοντάς τες μέσα και διπλοκλειδώνοντας την μπαλκονόπορτα.

Η πραγματικότητα δεν είναι τεκμήριο

 Τελείωσα πριν λίγες μέρες έναν συλλογικό τόμο τρέχουσας πολιτικής ανάλυσης για τις δύο τελευταίες δεκαετίες κυρίως και τώρα που (ανα)γνωρίζω πια περισσότερα πράγματα -όχι λόγω του βιβλίου-, ήταν πολύ ενδιαφέρον και συγχρόνως πολύ θλιβερό να βλέπω πως οι μέλλοντες ιστορικοί, αν στηριχθούν απλώς στα διαδραματισθέντα, θα αφηγηθούν μια ψευδή ιστορία και όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά κατεξοχήν για την Ελλάδα. Ο αντίλογος θα υποδείκνυε βέβαια ότι η πραγματικότητα, έστω και κατασκευασμένη, είναι αποτέλεσμα συναίνεσης μεταξύ ορατών πρωταγωνιστών της πολιτικής, δημοσιογραφικής, πολιτιστικής σκηνής και αοράτων σεναριογράφων, οπότε και είναι ανάξια λόγου η αλήθεια. Επειδή όμως τέτοιου είδους σενάρια έχουν μεν το μεγάλο πλεονέκτημα να μπορούν να ανακυκλώνονται στο διηνεκές, αλλά όμως τελικά να μην οδηγούν πουθενά στον γραμμικό άξονα του χρόνου, ούτε τους μεν ούτε και τους δε, και επειδή ειδικά τώρα με αφορμή τις πλατείες είναι φανερό το αδιέξοδο, ίσως ο Κανένας παρηγορηθεί αν αντικατοπτρισθεί εδώ και αυτό πάλι είναι η μοναδική παρηγορία για μια συντελεσμένη παγκυριαρχία του Τίποτα.

Αν όντως γίνονται τρελά νυχτερινά ξεφαντώματα κατά τόπους στην Αθήνα, είναι πράγματι αυτό, εκτός ίσως από ξέσπασμα, εποικοδομητικό για τη μελλοντική κοινωνία των πολιτών ή μήπως δεν είναι τίποτε άλλο από απάντηση ίδιας υφής όπως και οι ηθικολογίες κάποιων μαχητικών ζηλωτών των πάσης φύσεως περιοριστικών μέτρων που είτε θεωρούν ότι έτσι στηρίζουν την πολιτική τους ομάδα, όποια και αν είναι αυτή, είτε πίσω από πομπώδεις σωτηριολογικές δηλώσεις υπέρ της ανθρωπότητας, τελικά απλώς φοβούνται απίστευτα για τον εαυτό τους και έχουν αφήσει τη λογική τους να παραλύσει κλείνοντας τα μάτια μπροστά σε κάθε δυνατότητα εναλλακτικής πληροφόρησης; Είτε τα σπάμε είτε αυτοφυλακιζόμαστε και μάλιστα πολύ περισσότερο από όσο μας επιβάλλουν τα μέτρα: το ίδιο κίνητρο, η πάρτη μας. Αν δεν είναι έτσι όπως τα διαβάζει κανείς στα μέσα, τότε γράψε λάθος.

Φοβού τον έρποντα μικροαστισμό του στενού μικρόκοσμου και την έλλειψη οριζόντων ελευθερίας και πολιτικής σκέψης πόσω μάλλον όταν η ελληνική δημογραφική εικόνα έχει αλλάξει τόσο πολύ τις τελευταίες δεκαετίες τείνοντας να θυμίζει τη δεκαετία του 1950 και τα χάσματα μεταξύ νεοαφιχθέντων αφενός και παλαιών κατοίκων των πόλεων αφετέρου, για να το πούμε έτσι μη αφοριστικό. Ας μην γίνει η "πανδημία" αφορμή για τέτοιες επιστροφές.

Αμήν.     

Πολλαπλάσια του 821

"Πέρυσι την 25η Μαρτίου 821 κρούσματα, φέτος 821000 ειρηνικοί διαδηλωτές στους δρόμους, με όλα τα πολλαπλάσιά του σε όλες τις ελληνικές πόλεις, εναντίον της καταπάτησης των συνταγματικών δικαιωμάτων, εναντίον κάθε χυδαίας σκηνοθεσίας και ψευδοείδησης, εναντίον του εξευτελισμού της ζωής, για πρώτη φορά -έστω και με καθυστέρηση- και σε αυτήν την ευρωπαϊκή πρωτεύουσα, για πρώτη φορά στην ελληνική ιστορία μία μαζική σιωπηλή διαμαρτυρία εκτός κομμάτων και κλικών, για πρώτη φορά η υπέρβαση των χωριστικών ψευδοαντιθέσεων που αποπροσανατολίζουν από τον πραγματικό διάλογο και αντίλογο", είπε η επιπολαία Ευλαμπία στην Πολυάννα στον ύπνο της κι έγινε πάλι καπνός πριν η Πολυάννα προλάβει να της πει ότι στη Γεωγραφική Υπηρεσία Στρατού το πρωί έπαιζαν τα μεγάφωνα τσάμικα ακριβώς όπως πριν μισόν αιώνα.

 

Πεδίον Άρεως, το μεγαλύτερο πάρκο της Αθήνας

Η διδακτική της υστερίας

 Όταν ήμασταν παιδιά, μας άρεσαν αυτοί που προτιμούσαν στην ανάγκη να αυτοεξευτελιστούν σατιρίζοντας ή εκθέτοντας τον εαυτό τους από αυτούς που εξευτέλιζαν ιδέες και αρχές ή τους άλλους υποδυόμενοι τους σοβαρούς σε γελοίες καταστάσεις ή τους αναμορφωτές από θέση μηδέν. 

Ο Γ. Παπαδόπουλος προφανώς δεν είχε καμία συναίσθηση του πόσο γελοίος γινόταν, πέρα από τις δικτατορικές του πεποιθήσεις, με εκείνη τη στριγγιά φωνή όταν ούρλιαζε και γούρλωνε τα μάτια που πραγματικά γυάλιζαν, ίσως από την ένταση της συγκίνησης και του αυτοθαυμασμού, πάντως γυάλιζαν. Και δεν βρέθηκε κανείς από το στενό του περιβάλλον να τον συμβουλεύσει. Μάλλον ο σκληροπυρηνικός Ιωαννίδης κάτι είχε μυριστεί, γι' αυτό απέφευγε τις δημόσιες εμφανίσεις. Απορίας θλιβερής άξιο πώς είναι δυνατό να συγκίνησαν με τη σκηνική τους παρουσία εκτρώματα όπως ο Χίτλερ ή ο Μουσολίνι. Έχουν δημοσιευτεί πολλές μελέτες που εξετάζουν το φαινόμενο από πλευράς σωματικότητας του φασιστικού λόγου. Οι κραυγαλέοι δικτάτορες πάντως φέρουν χαρακτηριστικά "εκθήλυνσης" όταν υστεριάζονται στο βήμα, και εδώ ακριβώς καταλήγουμε: η υστερία που ορίσθηκε ξανά στην καμπή του 19ου προς τον 20ό αι. και σχετίσθηκε αρχικά μόνο με τις γυναίκες (υστέρα=μήτρα), το 1980 διαγράφτηκε από τη λίστα των ασθενειών της Αμερικανικής Ψυχιατρικής Εταιρείας. Σήμερα γνωρίζουμε ότι τέτοιοι ρητορικοί εκτροχιασμοί παραπέμπουν σε τραύματα και σε χρόνια απαξίωση του αισθήματος αυταξίας ανεξαρτήτως φύλου ή σεξουαλικού προσδιορισμού. Και το λεγόμενο "υστερικό" γέλιο που προκαλούσαν τέτοιες σκηνές, είναι αδιέξοδο γέλιο, δεν είναι καλό "εποικοδομητικό" χιούμορ, είναι σαρωτικό και όταν γίνεται έξη η κοροϊδία, είναι επίσης προϊόν αυταρχισμού.

Εμποδισμένη πόλη

Δεν πρόκειται για έλλειψη χρημάτων. 

Πρόκειται για εμποδισμένους δημάρχους, περιφερειάρχες, θεσμικούς εκπροσώπους, αλλιώς δεν εξηγείται η κατάρρευση κομματιών αυτής της πόλης και η υποβολή ατμόσφαιρας αθλιότητας στους πολίτες. Δεν εξηγείται πώς με νύχια και με δόντια κάποιοι προσπαθούν -έτσι θέλω να το φαντάζομαι- να μην χαθούν τα απομεινάρια του μεγαλύτερου και ωραιότερου κατά τη γνώμη μου πάρκου της Αθήνας, κάνουν κάτι κλαδέματα της συμφοράς και απολύτως κανέναν καθαρισμό χώματος ούτε τίποτα άλλο, όλη η πλευρά της Ευελπίδων προς τα δικαστήρια ζούγκλα με εξαίρεση το όμορφα φροντισμένο -από τον ιδιώτη προφανώς- κομμάτι που αντιστοιχεί στο Άλσος, το παρκάκι κάτω από τα δικαστήρια μέσα στη βρώμα να έχουν στήσει αντίσκηνα κάτι "πρόσφυγες", γενικά η διακίνηση πρέπει να έχει αυξηθεί και η πλ. Βικτωρίας να μην είναι πια το όριο, έχουν προχωρήσει προς τα πάνω στην πόλη οι αφροασιάτες νομάδες που μέσω Ελλάδας -δορυφόρος είπαμε- κατακλύζουν και γονατίζουν την Ευρώπη κι ας μην μιλάει κανένας πια γι' αυτό, όμως όσοι μένουν στο κέντρο, βλέπουν άναυδοι πλέον την πραγματικότητα, τώρα ιδίως που ελάχιστοι ιθαγενείς κυκλοφορούν, αηδιάσαμε πια οι του κέντρου τα ψιλικατζίδικα που ξεφυτρώνουν σε κάθε άλλοτε εμπορική γωνιά της πόλης και τα παλιά ξύλινα ή όχι περίπτερα να έχουν εξαφανιστεί, αποδεχθήκατε οι αφασικοί και προπαγανδίσατε οι "θεσμολάτρες" την ανόητη μασκοφορία στους δρόμους (!)-τα ανόητα ψευδοτέστ-τον επικίνδυνο εμβολιασμό και σέρνετε όλους εμάς τους αντίθετους και την τραυματισμένη δημοκρατία μαζί σας όλο και πιο κάτω, ούτε τελεία ούτε πέτρα ούτε παύλα και πώς τολμήσατε.

 

Κάποια με τσάπα εθεάθη να ξεχορταριάζει έχετε μπερδέψει πού πρέπει να γελάσετε και πού όχι

 
  

Η μεγάλη διάρκεια του παρά πέντε

21 ή 22 Αυγούστου, μία εβδομάδα πριν τη λήξη του "τρίτου γύρου" του Εμφυλίου πολέμου (1946-1949) απέναντι από το ύψωμα Τσάρνο του Γράμμου: στο βίντεο από το 24:00 έως το 28:12.

Για τον ΔΣΕ ή για το επιτελείο του δεν είχαν τελειώσει όλα. Ούτε οι απλοί στρατιώτες του κυβερνητικού στρατού γνώριζαν μάλλον ότι στις 24 Αυγούστου 1949 δεκαοχτώ αεροπλάνα Χελντάιβερ θα έριχναν βόμβες ναπάλμ 227 κιλών στο Τσάρνο όπου και οι πολύ καλές οχυρές θέσεις των ανταρτών, αλλάζοντας κυριολεκτικά τη γεωμορφολογία της περιοχής, και ότι αυτό θα σήμαινε οριστικά το τέλος. Στις τελευταίες μάχες περίπου 1000 νεκροί από τον ΔΣΕ και 250 από τις κυβερνητικές δυνάμεις.   

Οι συμπτώσεις είναι

 Εδώ και βδομάδες αναζητώ στη μνήμη μου την ονομασία του αγριολούλουδου που είχα δεκαετίες να δω, έτυχε φέτος λόγω της κατάστασης να το δω ξανά να μεγαλώνει σε ελληνικό χώμα, το πλησίασα και το μύρισα και με μετέφερε στα πολύ παιδικά μου χρόνια, δεν μπορώ να εκφράσω ούτε κατά προσέγγιση το περίεργο αίσθημα. Προχθές έψαχνα στο αρχείο του εορτάζοντος ραδιοφωνικού σταθμού για το Allegro... μα με τρόπο, διότι κάτι είχε συμβεί και δεν ήξερα τι -που και που ακούω γενικά ραδιόφωνο-, και πέφτω πάνω στην εκπομπή αυτής της εβδομάδας όπου ξαφνικά αναφέρει τη μαγική λέξη: "μανουσάκια". Νάρκισσος, ζαμπάκι, μανουσάκι (στην Κρήτη). 

cretedog.org

 

Ανάβαση στα καμένα Γεράνεια

Δεν ξέρω πώς να περιγράψω αυτά που είδα σήμερα αναζητώντας μάταια και πάλι τη Φούντι. Είναι ζήτημα αν έχω ανεβεί μία ή δύο φορές  στη ζωή μου ψηλά στην περιοχή πάνω από τον αυτοκινητόδρομο, και η τελευταία φορά πρέπει να ήταν όταν υπήρχε ακόμη Εθνική οδός. Η άλωση του βουνού ξεκίνησε σιγά σιγά μέσα της δεκαετίας του 1970, αλλά σε συγκεκριμένα σημεία. Τώρα μιλάμε για μία έκταση και επέκταση σε μήκος χιλιομέτρων παράλληλα με τον αυτοκινητόδρομο και σε όλο το ύψος της πλαγιάς έως τα απόκρημνα σημεία της οροσειράς, ακόμη και σε αυτά κατά τόπους. Οικισμός πλέον (!). Η επίθεση της φωτιάς του 2018 άφησε γυμνή την αλήθεια της ασχήμιας και της τεράστιας διαφθοράς να χάσκει πάνω από την αλληλεγγύη της συλλογικής ενοχής και υποκρισίας. Όσο υπάρχει αυτή η Ελλάδα, πώς να πάρεις στα σοβαρά το πολιτικό-πολιτισμικο ρινγκ όπου παρατάξεις ή αυτοπροσδιοριζόμενοι ως πολιτισμικοί φορείς υποδύονται τους εμφυλιοπολεμικούς ανταγωνιστές με τα αποπροσανατολιστικά μπαγιάτικα ψίχουλα και τα αήθη δολώματα που τους ρίχνει η φανερή πλέον εξουσία του παρακράτους (προς το παρόν καταρτίζουν το ελληνικής εκδοχής μη-του); Πώς έφτασε η Ελλάδα εδώ; Σίγουρα δεν είναι θέμα μηνών ή κάποιων χρόνων. Και ασχέτως της πανδημιοπολεμικής επικαιρότητας, οι εικόνες αυτές στα καμένα Γεράνεια, ο γουρουνόσταυλος μέσα στον οικισμό και οι παράνομοι βοσκοί με τις κατσίκες που εξαφανίζουν όποιο σπάνιο δεντράκι τυχόν ξεφυτρώσει (στα σκυλόδοντα της ανύπαρκτης εφαρμογής του νόμου, εξάλλου με την έλλειψη αντιδιαβρωτικών έργων οι κουκουναρόσποροι ήδη από τους κατακλυσμούς του Σεπτέμβρη 2018 κύλησαν στη θάλασσα), η αθλιότητα αυτή είναι κάποιου είδους παρηγοριά, γιατί εξηγεί τις αιτίες του πώς η Ελλάδα κατέληξε να είναι όμηρος όλων όσοι διαταξικά προσαρμόζονται ευέλικτα με γνώμονα τα συμφέροντά τους, θεωρώντας ότι η γη αυτή και η χώρα αυτή τους ανήκει. 

Περαστικοί, απλώς περαστικοί που αφήνουν καμένη καταπατημένη γη πίσω τους. Κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Φούντι

 Χάθηκε πριν μία εβδομάδα ένα παρόμοιο γκρι τιγρέ γατί, λίγο μεγαλύτερο σε ηλικία, 6-7 μηνών, με ανοιχτόχρωμο περιλαίμιο (το φορούσε όταν χάθηκε) από σπίτι στο 55ο χλμ. ΠΕΟΑΚ. Είχε βρεθεί δύο εβδομάδες πριν την εξαφάνιση εκεί κοντά. Ακόμη και αν λίγο πιθανό κάποιος να το διαβάσει και να το έχει βρει, παρακαλείται να στείλει μήνυμα στο fb.

Δέος

 Είναι γνωστό ότι ο λόγος είναι επικοινωνία και ότι η επικοινωνία χρειάζεται να έχει ορατούς ή έστω υποθετικούς αποδέκτες. Τα ανθρώπινα "αισθήματα" -ενίοτε και κατά πολύ συγκεκριμένους εθνικούς τόπους- δεν είναι ούτε για τα ζώα ή για τα φυτά, διότι η αθωότητά τους τα αποστρέφεται, όπως έγραψε ελληνίδα φιλόσοφος και λογοτέχνης. Οπότε απλώς μία ψιλή παρατήρηση, ψιλά γράμματα: ανάλογα με την -τύποις και ουσία "αστική"- ανατροφή σου και το πόσο σοβαρά εκλαμβάνεις ανθρώπους και πράγματα, το δέος που έχεις μάθει να αισθάνεσαι απέναντι σε θεσμούς και επιφανή σεβαστά πρόσωπα της εξουσίας, μπορεί κάλλιστα σε εποχές δικής σου ανωριμότητας να σε εμποδίσει να αμυνθείς βίαια προστατεύοντας τον εαυτό σου, διότι ακόμη και η θέαση της κατάχρησης εξουσίας και παραβίασης των ορίων είναι λιγότερο ισχυρή και αυτοπροσδιοριστική από αυτό το δέος. 

Υπάρχει και αυτή η παράμετρος και αυτό το δέος δεν είναι οπωσδήποτε επιζήμιο,* αλλά πάντως εκμεταλλεύσιμο από την εξουσία και τους εκάστοτε φορείς της, από τους επιφανείς επισήμους έως τους εκάστοτε αφελείς λαθρεπιβάτες της εξουσίας ως συνιδιοκτησίας.  

Ψιλά γράμματα σε εποχές αποπροσανατολιστικών ψευδοκινημάτων και αρλουμπολογίας που υποσκάπτουν ή αναχαιτίζουν πιθανώς αναγκαίους μετασχηματισμούς της πολιτικής. 

*Καλύτερος ο σεβασμός από το δέος, ανατρέπεται απλούστερα με τη λογική όταν οι συνθήκες το επιβάλλουν.

Εμβόλια - Ο αντίλογος

 Επιστολή της 1ης Δεκεμβρίου 2020 -προς την ΕΜΑ (European Medicines Agency) του Dr. Wolfgang Wodarg,  πνευμονολόγου, μεταξύ άλλων βουλευτή του γερμανικού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος 1994-2009 και εκπροσώπου του το διάστημα 1999-2005 στην Επιτροπή Έρευνας του γερμανικού κοινοβουλίου για ζητήματα Δικαίου και Ηθικής Δεοντολογίας στη σύγχρονη ιατρική, καθώς και μέλους της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης 1999-2010, που συνυπογράφεται από τον Dr. Michael Yeadon, ειδικό ερευνητή με εστίαση στην αλλεργιολογία και στο αναπνευστικό σύστημα, πρώην Chief Science Officer της Pfizer. Ακολουθεί ανάλογη επιστολή στο αμερικανικό Department of Health and Human Services Food and Drug Administration.

https://s56fbd84d0e131e9b.jimcontent.com/download/version/1606870652/module/9033912514/name/Wodarg_Yeadon_EMA_Petition_Pfizer_Trial_FINAL_01DEC2020_signed_with_Exhibits_geschw%C3%A4rzt.pdf

 

Επισυνάπτεται στη συνέχεια η επιστημονική κριτική των PCR-τεστ στο "External peer review of the RTPCR test to detect SARS-CoV-2 reveals 10 major scientific flaws at the molecular and methodological level: consequences for false positive results", των ιατρών-ερευνητών από τη Γερμανία, την Ιταλία, το Ηνωμένο Βασίλειο, την Ολλανδία, τη Νορβηγία, την Αυστρία, την Ελβετία, τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ιαπωνία, Pieter Borger​, Bobby Rajesh Malhotra​, Michael Yeadon​ , Clare Craig​, Kevin McKernan​, Klaus Steger, Paul McSheehy​, Lidiya Angelova​, Fabio Franchi​, Thomas Binder​​, Henrik Ullrich​, Makoto Ohashi​, Stefano Scoglio​​, Marjolein Doesburg-van Kleffens​​, Dorothea Gilbert​, Rainer Klement​​, Ruth Schruefer​​, Berber W. Pieksma​​, Jan Bonte​, Bruno H. Dalle Carbonare​,, Kevin P. Corbett​​, Ulrike Kämmerer. 

 

Υ.Γ.Οι κοινοί θνητοί, δηλαδή οι μη ιατροί-ειδικοί ερευνητές, και όσοι δεν καταπίνουν αμάσητη όλη την επιχειρηματολογία περί γενετικής τεχνολογίας και μοριακής γενετικής στην "υπηρεσία του ανθρώπου", δεν θα βρουν εδώ κριτική ανάλυση των πάμπολλων σχετικών ζητημάτων που απασχολούν από ιατρούς έως φιλοσόφους τις τελευταίες δεκαετίες. Όμως η όλη αυτή ιστορία παραπέμπει στο πόσο έχουν ξεφύγει πλέον "οι επιστήμες του ανθρώπου", έχουν αυτονομηθεί και προβάλλονται ως "φυσική" εξέλιξη και πρόοδος στα πλαίσια μίας ρητορικής, σύμφωνα με την οποία όσοι δεν συγκαταλέγονται στους απόλυτους θαυμαστές και ασχολούνται ακόμη με θέματα ηθικής δεοντολογίας, αλλά και τεχνικής επικινδυνότητας, έχουν υποβιβασθεί σε καθυστερημένους και ανθρώπους των σπηλαίων.   

Το θαύμα του κοβίντ

 Αμήχανος ο σκηνοθέτης που βλέπει τη μικρή χώρα της νοτιοανατολικής Ευρώπης, αιώνες τώρα απαξιούσαν και υπονομεύουσαν την ιδέα του κράτους, να έχει μετατραπεί προ του καθεστηκότος καθετηριασμού σε τύπο και υπογραμμό, προτιθεμένην μάλιστα υπογράφειν την απαλλαγή του κράτους από οιανδήποτε ευθύνη και αναλαμβάνουσαν ιδίαν την ευθύνη της συμμετοχής στις δοκιμές της τρίτης κλινικής φάσης ως πειραματικός φορεύς, ελλειπούσης καν ολοκληρωμένης προκλινικής έρευνας, διευκολύνουσαν τοιουτοτρόπως  την πολυπόθητη τσάτρα πάτρα έγκριση ενός mRNA-εμβολίου, προφανώς ως πρώτου μίας σειράς DNA- και RNA-εμβολίων, για τα οποία έως σήμερα ο κακός χαμός γινόταν μόλις ακουγόταν φωνούλα όχι υπέρ έγκρισής τους, αφού βρίσκονται όλα σε πειραματικό στάδιο, αλλά απλή αναφορά τους. Εικάζεται ότι ουδείς θα φέρει ευθύνη -και οικονομικής αποζημιώσεως- εκτός των πειραματανθρώπων, διότι φημολογείται ότι οι εκ των ων ουκ άνευ φαρμακευτικές είναι στο προστάδιο της χρεωκοπίας.

16 προς 17 Νοεμβρίου 2020

Συσχέτιση δυσπιστίας απέναντι στο αφήγημα sars-CoV-2 με έλλειψη ορθολογικής σκέψης στην Ελλάδα, θρησκομανία και δεισιδαιμονία, δηλαδή μία πλήρης, επικίνδυνη, αντιστροφή αυτήν τη φορά, αφού πλέον υιοθετείται καταφανώς μία μονοσήμαντη οπτική, η οποία μάλιστα παραπαίει συνεχώς και αυτοαναιρείται με την έλλειψη πραγματικών στοιχείων ή την παραποίηση των δεδομένων. Κυρίως, αλλά όχι μόνο, οι οπαδοί της συντηρητικής παράταξης εξισώνουν τη συμμόρφωση στα μέτρα με σεβασμό απέναντι στους θεσμούς και στο κράτος. Επειδή ο υβριδικός ιοπόλεμος που έχει επιβληθεί στα πλαίσια του ψυχρού πολέμου, στόχο έχει την υπονόμευση του πολιτικού συστήματος του αντιπάλου και συνεπώς όλων των φορέων του, καθώς και την επίμονη κατάδειξη ότι οι δυτικές δημοκρατίες είναι προσχηματικά ελεύθερες και ότι τα δικαιώματα του ανθρώπου προσχηματικά και μόνο για τα μάτια γίνονται, υποτίθεται, σεβαστά, οι διαφωτιστές, κριτικοί και αρνητές της εικονικής ή έστω τραβηγμένης από τα μαλλιά ιοπραγματικότητας, μεταξύ άλλων επιστήμονες του ευρέος φάσματος εκτός Ελλάδος, πρέπει να περιθωριοποιηθούν, διότι εξυπηρετούν το αφήγημα του υπονομευτή, ότι δηλαδή όλοι ψεύδονται ή, έστω, υπερβάλλουν σε βαθμό απίστευτο. Η ικανότητα κάθε χώρας να σκηνοθετήσει πειστικά καθεστώς πανδημίας και η χειραγώγηση των μαζών μέσω της στρατηγικής  του φόβου θα μείνει τελικά στην ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού ως ένα από τα πλέον αποκρουστικά παραδείγματα εξαμβλωματικής κρατικής τακτικής σε περίοδο μεγάλων (;) γεωστρατηγικών κρίσεων.  

Στην Ελλάδα, το γλαφυρό αφήγημα περί δημοκρατίας έχει εγκαταλειφθεί πλέον, όμως όταν μπορούν οι παρατάξεις να αντλήσουν οφέλη από την καθημερινή σαλάτα της παραπληροφόρησης και να σκηνοθετήσουν πολιτικά σενάρια πρωτοβουλίας (;) μέσα στο ενίοτε απολύτως παρανοϊκό χάος που δημιουργεί μια πλέον καθόλου κρυπτόμενη παραεξουσία, τότε επικεντρώνουν στη γραμμική ιδέα της προόδου. Όταν το παρακράτος τις καθηλώνει μετατοπίζοντας την κίνηση σε άλλες δυνάμεις, τότε οι άλλοι γίνονται είτε οι «χρήσιμοι ηλίθιοι» είτε οι γνωστοί παλιοί «δεξιοί» ή «αριστεροί» με όλες τις γνωστές συνδηλώσεις. Όμως, εδώ και αρκετό καιρό κάποιες/κάποιοι πολιτικοί, λιγότεροι δημοσιογράφοι ή άλλοι διεκδικούντες μερίδιο δημόσιου λόγου, πασχίζουν με κάθε δυνατό τρόπο, τρολάροντας και τον ίδιο τους τον εαυτό κάποτε, ή με λεπταίσθητες χειρονομίες επικοινωνίας πάντως δύσκολα αποκρυπτογραφήσιμες για το ευρύτερο κοινό ή και δια της απουσίας τους, να παραπέμψουν στο άλλο επίπεδο μιας ανομολόγητης αλήθειας. Οι αυτοπροσδιοριζόμενες ως πνευματικές «ελίτ» ομάδες, με ιδιαίτερα τονισμένο το μικροσυντεχνιακό ανήκειν, έχουν αποτύχει πλήρως και σε όλα τα επίπεδα, παράγοντας κάποιες/κάποιοι μάλιστα και επιστημονικό ή καλλιτεχνικό έργο και λόγο κατά παραγγελία και στην υπηρεσία του παραδικτύου εξουσίας, έτσι ώστε η κουλτούρα, και ελλείψει βαρύνουσας κριτικής και διαλόγου πέραν των εκάστοτε δικτύων, να αποτελείται σήμερα είτε από ψηφίδες άγνωστων, κάποιων σίγουρα ιδιοφυών, και αμέτοχων στην αυτο- και ετεροανακύκλωση αλληλεγγύης των ομάδων, είτε από επικίνδυνα μέτριες παραγωγές μαζικότερης απήχησης που μπερδεύονται στα πόδια της αληθινής τέχνης και λογοτεχνίας, είτε από τις προαναφερθείσες ομάδες.

Αγωγή του πολίτη

Λάθος πεδίο ο κοβίντ για να μετρηθεί εδώ η συνείδηση και ο σεβασμός του πολίτη απέναντι στο κράτος και στη δημόσια σφαίρα, λάθος, επικίνδυνο και ύποπτο. Ο φόβος για την προσωπική ασφάλεια -ας μην κοροϊδευόμαστε παραπέμποντας στο σύστημα υγείας και στην υποτιθέμενη αλληλεγγύη απέναντι στον συμπολίτη- δεν μπορεί να αναγορεύεται σε δημοκρατικό αντανακλαστικό, πόσω μάλλον όταν στην Ελλάδα δεν υπάρχει κανένας σοβαρός επιστημονικός διάλογος και αντίλογος περί sars-Cov-2 και καμία συζήτηση περί δικαιωμάτων του ατόμου και του πολίτη στην παρούσα κατάσταση όπως αλλού. 

Ακούγεται ότι τα όποια ελλείμματα των ελλήνων πολιτών σχετικά με την αντίληψή τους περί του ρόλου τους μέσα στο συλλογικό κρατικό μόρφωμα τώρα είναι η ιδανική ευκαιρία να θεραπευτούν! Ο αυταρχισμός αυτής της θέσης που εξισώνει την ανελευθερία του προσωπικού φόβου με την ελευθερία της δημιουργικής επιλογής, κατάφαση ή άρνηση μιας κατάστασης, εν γνώσει των πραγματικών συνθηκών, θυμίζει άλλες εποχές και θυμίζει επίσης ότι στην Ελλάδα δεν έγινε ποτέ συζήτηση ανοιχτή, εξονυχιστική, καθαρτική, με όλες τις πλευρές στο ίδιο τραπέζι να συνομιλούν, για τις κρίσιμες φάσεις της πολιτικής της ιστορίας, από τον Εμφύλιο έως την τελευταία δικτατορία. Περί των πεπραγμένων στη μακρά οπτική, όχι περί συναισθημάτων.

Όσο για τον κοβίντ, ακόμη και αν υπήρχε μια συγκριτική πληροφόρηση περί αριθμών θανάτων για την περίοδο 2017-2020 ανά μήνα μάλιστα, και πάλι οι θάνατοι του 2020 δύσκολο να προσμετρηθούν, αφού η δευτερογενής, τριτογενής, τεταρτογενής "διάγνωση" κοβίντ, δηλαδή η ανίχνευσή του στα διάφορα PCR τεστ που δεν είναι τυποποιημένα (standardisiert), τι σημαίνει; Η πρωτογενής διάγνωση, καρκίνος, υπέρταση, καρδιολογικό πρόβλημα ή ό,τι άλλο, σβήνεται από το ιστορικό χάριν της αρίθμησης, οπότε παρουσιάζονται ασθενείς που πέθαναν από κοβίντ, και όχι ασθενείς, στους οποίους ανιχνεύθηκε ίσως και κοβίντ. Πάντως, μια στατιστική θανάτων συγκριτική, έστω και με μαγικούς αριθμούς, δεν θα έβλαπτε.       

Στα κόκκινα φανάρια

 "Μία μετά τα μεσάνυχτα της 21ης Απριλίου [...] 

Ξάφνου, κουδούνι! («Τέτοια ώρα;») 

Ο Άρης με την Αλεξάντρα.

-Καλά!.. Δεν ακούτε;

-Τι ν' ακούσουμε;.. Παραβολή κάνουμε! [του κειμένου της Φόνισσας για δημοσίευσή του στο περιοδικό του Αποστολίδη Τα Νέα Ελληνικά]

-Για άκου ντε!.. Κρ-κρ-κρ!.. Ακούς;

-Αλυσίδες;

-Τι «αλυσίδες;».. Έχει χιονίσει;.. Ε ρ π ύ σ τ ρ ι ε ς!.. Τάδαμε! Κατεβαίνουν την Πατησίων! Τ α ν κ ς! Αυτό που έγραφες: Δικτατορία· και δεν το πιστεύαμε! Έβγα στη βεράντα να δης!

Πολλά!.. Στη σειρά!..

Και κατηφορίζανε, τόνα πίσω απ' τ' άλλο!

-Ρε! Αυτά στέκουν και στο φανάρι!.. Κοίτα, κοίτα!.. Ρε τα ψώνια!.. Περιμένουν το πράσινο!

Πράγματι! Και δίπλα τους ένα ταξί, περίμενε κι αυτό!

«Ταχτικά πράματα! Πολιτισμένα!»

Τηρούνται κ' οι διατάξεις της Τροχαίας! Θα τρελλαθούμε!

[...]

Κάτι άλλο πρέπει να γίνονταν εδώ, καιρό πολύ κάτω απ' τα πόδια μας, και δεν τόχαμε πάρει κάβο.. - και νάτο τώρα, τελείως παρανοϊκό, καθαυτό ακατανόητο, με τα παλιά μυαλά!.. Θα φαντάζονταν, λογουχάρη, κανείς ποτέ, τανκς να περιμένουν το πράσινο, στα φανάρια, για να τσουλήσουν παρακάτω, μαζί με το ξενυχτισμένο ταξί δίπλα τους; Το φοβερώτερο ήταν α υ τ ό, κι όχι το τανκ το ίδιο! Τ' ότι π ε ρ ί μ ε ν ε  ν' α ν ά ψ η  π ρ ά σ ι ν ο, δίπλα-δίπλα με το ταξί! Εδώ λοιπόν είχαμε να κάνουμε με Κάτι ό λ ω ς  ά λ λ ο, που τίποτα το παλιό μέσα μας, το δεδομένο απ' τις εμπειρίες μας, δε διαθέταμε για να το αντιμετωπίσουμε: Τανκς, να περιμένουν στα φανάρια, με τ' άλλα οχήματα; Έλα σώσον, Κύριε! Μόνο ανθρωποπίθηκοι «αναβαθμισμένοι» (!) μπορούσαν νάδιναν τέτοιες εντολές!" 

Αποστολίδης, Ρένος: Ουλάν Μπατόρ. Αθήνα: Τα Νέα Ελληνικά, ²2016, σσ.  492-493, 501.

 

Η μαγεία των αριθμών

 Με την τιμή του δείκτη R (reproduction number) που ορίσθηκε/κατασκευάσθηκε να είναι 1 και όχι παραπάνω, έχουν, από ό,τι φαίνεται, γίνει εξόφθαλμα πράγματα: αντί να συσχετίζεται ο αριθμός των "διαγνωσθέντων" ως φορέων με το εκάστοτε δείγμα πληθυσμού που έκανε το τεστ, συγκρίνεται ο νέος αριθμός με τον παλαιότερο, π.χ. 50 κορονόπληκτοι σε σύνολο 10000 είναι η ίδια αναλογία με 100 κορονόπληκτους σε σύνολο 20000 ατόμων, όμως οι περίφημες καμπύλες διαβάζονται αλλιώς, ότι δηλαδή έχει προκύψει διπλασιασμός των "κρουσμάτων" (κρούσμα<κρούω βλ. κρότος, κρουνός, άλλα εν χρήσει λήμματα: φορέας, περίσταση, περιστατικό, μολυσμένος, κολλημένος κτλ.).*

Μήπως υπάρχουν στατιστικές πωλήσεων αγχολυτικών για το τελευταίο εξάμηνο; Ψυχολόγοι και ψυχίατροι έχουν πρόχειρους τίποτα αριθμούς κρουσμάτων;

 

*Πηγή: η συνέντευξη του καθηγητή λοιμωξιολόγου επιδημιολόγου κ. Haditsch της 18/9/2020 στη δημοσιογράφο Milena Preradovic. 

 

Υ.Γ.Ίδια μέρα, 22:43. Προσωπικά και επειδή η ιστορία αυτή όντως επιχειρείται να γίνει politicum -όσοι αντιλέγουν, αντιμετωπίζονται ως αντιθεσμικοί ή αντιδημοκράτες και καταλήγουν σε ένα πανέρι μαζί με ακραία εχθρικά στοιχεία εσωτερικής ή εξωτερικής προέλευσης-, δεν έχω απολύτως καμία άλλη δέσμευση εκτός από απέναντι σε αυτόν τον Ένα που μπορεί να πέσει πάνω σε ό,τι γράφω και που εύχομαι να πάρει μιαν ανάσα ή και να αναζητήσει, αν και δύσκολο, στο σημερινό μονοσήμαντο διαδίκτυο. Η υπόθεση ότι κάποιοι θα ήθελαν να εκμεταλλευτούν έναν υποτιθέμενο κοινωνικό διχασμό είναι πλέον αστεία, διότι αυτό έχει ήδη συμβεί. Το ζήτημα είναι πώς βγαίνεις από αυτά τα τεχνητά διλήμματα χωρίς να έχεις θυσιάσει τον ορθό λόγο και τον διάλογο που προϋπόθεσή του είναι ο αντίλογος. Έστω και υπό τέτοιες συνθήκες. Έστω ψήγματα.       

Εσωτερ. VS Εξωτερ.

 -Τι καλά θα ήταν αν σταματούσαν με τις μεγαλόσχημες και άτοπες συγκρίσεις και οι μεν και οι δε, οι "ανθρωπιστές" Εξωτερικού και οι "ανθρωπιστές" Εσωτερικού. Οι μεν να λυπούνται τους "ξένους κατατρεγμένους" και οι δε να τρομοκρατούνται με τους "ξένους εισβολείς". Οι μεν εξαγριώνουν τους δε και αντιστρόφως. 

 -Μεγάλο στομάχι έχουν τελικά οι πολιτικοί αν σκεφτείς ότι απωθούν τη σκέψη ότι τους ψηφίζουν όσους τρολάρουν, όχι ακριβώς ότι τους ψηφίζουν, διότι εκεί συγκαταλέγονται και οι σιωπηλοί άτολμοι που κατανοούν και σιωπούν, αλλά ότι κάποιοι φιλοβαρτάνηδες κατά περίσταση και άλλης ειδικότητος επιστήμονες επιχειρούν πάση θυσία κάθε συμβολική πολιτική πράξη γελοιοποίησης μιας γελοίας αήθους κατάστασης να τη διορθώσουν σαν κυριούλες του κατηχητικού της Κυριακής υποδεικνύοντας στους πολιτικούς με ποιες στρατηγικές επταετίας πρέπει να φέρονται.

-Αυτό με το "ακροδεξιό πρόσημο" για όσους σοβαρούς απειθείς δεν βλέπουν Ζορό, να δούμε πώς θα το μπαλώσετε στο εγγύς μέλλον.

Από την ιστορία της ελληνικής γλώσσας: Μακαρονισμός και "ευκολοσφόγγιτοι ρύποι"

 

Κοραής, Αδαμάντιος: "Στοχασμοί αυτοσχέδιοι περί της Ελληνικής παιδείας και γλώσσης...". Στο Συλλογή των εις την Ελληνικήν Βιβλιοθήκην, και τα πάρεργα Προλεγομένων, καί τινων συγγραμματίων του Αδαμαντίου Κοραή... Τόμος πρώτος. Παρίσι: Eberhard, 1833, σσ. 148-153.

 

Ψεκασμένες Kakerlaken

Πριν καμιά δεκαπενταριά χρόνια είχαμε στην κουζίνα κάτι μικρά έντομα σαν κατσαριδάκια που η Ηλέκτρα δεν μπορούσε να εξολοθρεύσει, και τελικά μόνο τα θαυματουργά γερμανικά ζελεδάκια μυρμηγκιών με υπομονή και μετά από αναμονή περ. τριών μηνών τα εξαφάνισαν. Επιστρέφω, λοιπόν, κάποιον Ιούλιο στην Αθήνα, στο άδειο διαμέρισμα, μπαίνω στην κουζίνα και βλέπω τα αγνώστου ονομασίας να σουλατσάρουν κατά δεκάδες πάνω στα μάρμαρα του νεροχύτη, ακόμη και πάνω στο τραπέζι. 
Αυτά ήταν η αιτία του γιατί αγόρασα έγχρωμο εκτυπωτή στην Αθήνα που ουσιαστικά δεν χρειαζόμουν: δεν μπορούσα στα γενέθλια της Ηλέκτρας που πλησίαζαν και που όμως θα απουσίαζα, να μην έχω αφήσει πάνω στο τραπέζι της κουζίνας την εκτυπωμένη φωτογραφία μιας παχιάς κατσαρίδας με τη λεζάντα "Οι Τερέζες της κουζίνας σας σας χαιρετούν και σας εύχονται Χρόνια Πολλά". 

ημίτρελλη, ανεύθυνη, ακροδεξιά, ψεκασμένη Τερέζα

Ιουλιανού 26 όπως Φειδίου 3;

Πάντα απορούσα, γιατί στα κλειστά "διατηρητέα" της Αθήνας οι ιδιοκτήτες δεν φρόντιζαν τουλάχιστον να είναι ερμητικά όλα κλειστά, παράθυρα, παντζούρια και ρολά, έτσι ώστε η φθορά να μην προχωρεί ταχύτατα και στο εσωτερικό των κτηρίων, να είναι καλά περιφραγμένα και να επισκευάζεται κανένα τζάμι όταν σπάει (από μόνο του;). Βέβαια, αν κρίνουμε από το αρχαιότερο αρχοντικό της Αθήνας, το μέγαρο Πρόκες-Όστεν, που δεκαετίες τώρα ξεκοιλιάζεται και καταρρέει εμβληματικά για να γίνει η μετωνυμία της άκλαυτης ιστορικής εκ-μνημείωσης, και τώρα που διάβασα ότι πρόκειται για τον ίδιο ιδιοκτήτη, τρόμαξα.

Ιουλιανού 26, "Το τετραώροφο κτίριο κατοικιών της οδού Ιουλιανού 26 οικοδομήθηκε το έτος 1926, βάσει σχεδίων του αρχιτέκτονα Βασίλειου Τσαγρή (1882-1941), εκφραστή ενός νεοακαδημαϊκού εκλεκτικισμού, με επιδράσεις από την Art Nouveau και τη βιεννέζικη σχολή του Otto Wagner" (από τη σελίδα του ΕΙΕ, παραπομπή κάτω από την ασπρόμαυρη φωτογραφία).

http://archaeologia.eie.gr/archaeologia/gr/arxeio_more.aspx?id=132

    




 

Η πίσω πλευρά στην οδό Αινιάνος

Χοροτραγωδοί

Δεν νομίζω ότι υποχρεώνει κανείς κανέναν να σχολιάζει και επιπλέον να ενθουσιάζεται με πορνοσαδιστικές ή άλλες χυδαίες και κρυπτοχυδαίες αφηγηματικές κατασκευές μεγάλου θρηνητικού σασπένς που βγαίνουν από παρωχημένους αυταρχικούς παρα-πολύγραφους, κατακλύζουν κατά κύματα θεσμικές και εξωθεσμικές σφαίρες και εξοστρακίζουν συνεχώς τον ψυχρό και αποτελεσματικό χειρισμό των πραγματικών γεγονότων υποσκάπτοντας πάντα σε τελική ανάλυση οποιαδήποτε πολιτική στάση.  

Voyeurism.  



Υ.Σ. Πέρασε η επίδραση του Ζακ, τώρα ηρωομυθευτική αξιοποίηση της Ε. Τ. Ομαδική ψυχανάλυση επείγει, με εστίαση σε σεξομαζοχιστικά συμπλέγματα  (16/5/2020)

Παλιατζούρες

Κάποιοι χάρηκαν σίγουρα στην Ελλάδα, δεν κρύβεται αυτό, με τον φόβο που προξένησε όλη αυτή η ιστορία του SARS-CoV-2, και θεωρούν ότι αντί της θεσμικής παιδείας του πολίτη, δηλαδή της εσωτερικευμένης εκμάθησης σεβασμού απέναντι στον συμπολίτη και στο κράτος, μόνο με τον φόβο μπορείς να κουμαντάρεις αυτόν τον λαό. Σε πλαγιογράμματη γραφή, διότι λάθος σκεπτικό, ακόμη και στην περίπτωση που στην Ελλάδα δεν υπήρχε τίποτα που να προκαλεί το αίσθημα του σεβασμού, πράγμα που χρόνια υποβάλλεται στον καθένα απλώς και μόνο από τις εικόνες του περιβάλλοντος χώρου. Δεν σχετίζεται μόνο με την οικονομική κρίση ή με την ολοένα κλιμακούμενη πολιτική ανελευθερία των τελευταίων χρόνων η χρόνια έλλειψη συστηματικής συντήρησης και φροντίδας του δημόσιου χώρου και αυτό εύκολα διαπιστώνεται αν παρατηρήσει κανείς Δήμους ή Περιφέρειες όπου τα συμβούλιά τους λειτούργησαν ή και λειτουργούν ακόμη (!) με γνώμονα το μακροπρόθεσμο δημόσιο περιβαλλοντικό συμφέρον.
Ένα κατά την άποψή μου πολύ καλό δείγμα γνώμης για τα πράγματα μπορεί κανείς να έχει χρησιμοποιώντας ως πηγή τους μικροαστικοποιημένους τέως προλετάριους του πρώτου μεγάλου μεταναστευτικού κύματος προς Ελλάδα της δεκαετίας του 1990: όταν αυτοί δεν μπορούν να αναγνωρίσουν αστικές συμπεριφορές, αστικά ήθη, το αστικό habitus -όπως στις μεγάλες κοινωνικοταξικές αλλαγές της δεκαετίας 1980 κυρίως ήρθαν τα πάνω κάτω- του στυλ "Δεν το περίμενα από σένα, κυρία Ηλέκτρα, να έχεις στο σπίτι σου τέτοια παλιά πράγματα [εννοούσε παλιατζούρες]" όπως είπε στην κ. Ηλέκτρα πριν τριάντα χρόνια ο Μήτσος -μάλλον λεγόταν-, ο εργάτης ή οδηγός της μεταφορικής που τα κουβάλησε, όταν, λοιπόν, συμβαίνει αυτό, τότε σημαίνει ότι κάτι έχει ξεφύγει άσχημα ή ότι η ελληνική αστική τάξη εξέλιπε [στην περίπτωση του Μήτσου η κ. Ηλέκτρα ήταν άλιεν, δεν εγγραφόταν σε καμία από τις παραστάσεις του μυαλού του]. Κρίμα, γιατί από αυτήν θα προέρχονταν τα κρείττω. Όταν ο Μήτσος ή η σύγχρονη Ελληνίς Μαρί Αντουανέτ -που έχει ξεχάσει το μπλιγούρι που έτρωγε χθες και είναι ολόκληρη παντεσπάνι σήμερα- συγχέουν ή ταυτίζουν νεοπλουτισμό και καταναλωτισμό με κοινωνική άνοδο, τότε βράσε μέσα κάθε ταξική συνείδηση και αυτοεκτίμηση, που αν και αντίκ για μερικούς, πιθανότατα τελικά η μοναδική οδός της μη απωλείας. 

Εγώ πάντως και ο Ένας αναγνώστης αυτού του μπλογκ ως απολογητές της κοσμικής αστικής συνείδησης ενοχλούμεθα τα μέγιστα από την εικόνα της παναγίας πίσω από το πρωθυπουργικό γραφείο, δεν με ενδιαφέρει όποιου ζωγράφου και αν είναι. Όπως ακριβώς θεωρούμε απαράδεκτες καταστάσεις τα μεγάφωνα έξω από εκκλησίες και την επιβολή του εκκλησιαστικού άσματος ως καθολικής κανονικότητας. Μόνο όταν χωρισθούν εκκλησία και κράτος, θα μπορέσει η ελληνική εκκλησία να εξελιχθεί πραγματικά. Για την άποψη ότι τώρα δεν είναι καιρός για τέτοια, διάγουμε περίοδο έτσι ή αλλιώς, απαντούμε ότι επίσης δεν είναι καιρός για συστηματική υπόγεια ή φανερή υποβολή εθνοχριστιανικών ταυτοτήτων άλλων εποχών. Για την άποψη που λέει ότι αυτές τις υποβολές και το όλο στήσιμο δεν τα υποκινούν τα ελληνικά πολιτικά κόμματα, αλλά ο αόρατος εχθρός, πάμε πάσο, εσείς γνωρίζετε το τι δει πράττειν άρα τίποτα, αφού ούτως ή άλλως οι ελληνικές "ελίτ" είναι φρέσκιες τραγανιστές.         

Εμπιστοσύνη

Σε κάθε επίθεση με βιοπολιτικό πείραμα, μαζικό ή ατομικό, το ζητούμενο αυτό είναι: πόσο συνεργάζεστε πνευματικά, πόσο και ποια αρλουμπολογία οικοδομείτε πάνω στο απόλυτο ψέμα. Το αν συμμορφώνεστε με τους τρόπους προαυλισμού, αυτό δεν είναι το ζητούμενο, κάποια στιγμή, σύντομα, θα εξέλθετε, εξάλλου δεν έχετε πολιτικό θεωρητικό υπόβαθρο φυλακής για να μπορέσετε να το επεξεργασθείτε, αν όμως και αυτό το ενσωματώνετε σε αφηγήσεις γλοιώδους κατηχητικής κυριακής εκπαίδευσης του στυλ "σφάξε με, αγά μου, να αγιάσω", ζημιώνετε το αύριο. Φυσικοποιείτε την κήρυξη του πολιτικού και κοινωνικού αυτονόητου σε χατήρι/καλωσύνη/φιλευσπλαχνία. 


Υ.Γ.Την επόμενη μέρα (13.4.2020) σκέφθηκα να αναφέρω α.ότι η ανάρτηση αυτή δεν αφορά παρά το ζήτημα αλλαγής της πνευματικής στάσης και όχι τις εξόδους σας, το "εξέλθετε" σημαίνει την άρση των απαγορευτικών/περιοριστικών μέτρων β.ότι η ανάρτηση αυτή δεν αφορά βασικά παρά τους ένα-δύο αναγνώστες της (σύμφωνα με τα στατιστικά  η συγκεκριμένη ανάρτηση έχει μηδέν αναγνώστες, η σελίδα 16 προβολές από χθες). 

Η λέξη ως αριθμός

"Στο δελτίο ειδήσεων, όπως και σ' ένα επιστημονικό σύγγραμμα ή ντοκουμέντο, λογικό είναι να έχουμε μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στους αριθμούς παρά στις λέξεις, διότι οι αριθμοί είναι μονοσήμαντοι, δε θέλουν να πουν τίποτα περισσότερο ή λιγότερο απ' αυτό που δηλώνουν.

Μιμούμαι το δελτίο ειδήσεων. Προσπαθώ ώστε οι λέξεις μου να δανείζονται ένα μέρος από την αξιοπιστία των αριθμών. Ο μόνος τρόπος που υπάρχει γι' αυτό είναι η αυστηρή ακριβολογία, η φανατική εμμονή στην κυριολεξία. Στην αντίθετη περίπτωση θα προκύψει η λεγόμενη κακοποίηση της γλώσσας, η οποία ελάχιστα αφορά στη γραμματική ή στα ξένα δάνεια ή κάποια άλλη επίφαση. Η αληθινή κακοποίηση αφορά στο ίδιο το νόημα. [...]

Μια άλλη παράμετρος είναι ο ρυθμός, ένα ζήτημα πιο περίπλοκο, γιατί, όπως και τ' άλλα ζητήματα της μορφής, κρύβει τον κίνδυνο να εξασθενήσει την αυθορμησία μου και τελικώς να με καθηλώσει. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα μας δίνει ο Καμύ στην Πανούκλα:  Ο επίδοξος συγγραφέας φιλοδοξεί να γράψει ένα μυθιστόρημα που όμοιό του, λέει, δεν έχει ξαναγίνει. Κι αρχίζει:

«Ένα ωραίο πρωινό του Μάη μήνα, μια κομψή αμαζόνα έτρεχε πάνω σε μια μεγαλόπρεπη αλιτζέ φοράδα, μέσα στις ανθισμένες αλέες του δάσους της Βουλόνης». 

Κι εδώ σταμάτησε για πολύ καιρό, λέει, διότι δεν αποφάσιζε με ποια σειρά θα δώσει ρυθμό. Ήταν καλύτερα δηλαδή να βάλει την «κομψή αμαζόνα» πριν από τη «μεγαλόπρεπη φοράδα»; Πριν ή μετά; Μήπως και τις «ανθισμένες αλέες» ακόμα πιο πριν; [...]

Μεγάλος συγγραφέας ήθελε να γίνει ο Γκραν, ο ήρωας του Καμύ. Ο Σαίνμπεργκ όμως θα του συνιστούσε: «Δεν μπορείς να σώσεις τον κόσμο με ένα αντάτζιο».

Ομολογώ ότι πολύ συχνά βρίσκομαι στη δύσκολη θέση του Γκραν, αλλά, όταν πάρω χαμπάρι ότι κινδυνεύω να φτάσω ακόμα και στην ομοιοκαταληξία (!), βγάζω το χαλινό".

Καλιότσος, Παντελής: Το εργαστήριο του μυθιστοριογράφου (Ιδιωτική οδός). Αθήνα: Πατάκης, σσ. 41-42, 44-46.

Ηλέκτρα (19/3/2013)

 

Κάτοπτρα

Καλβίνο, Ίταλο: Αν μια νύχτα του χειμώνα ένας ταξιδιώτης... Αθήνα: Αστάρτη, 1982.

Παράσιτα

Όχι για την "τέχνη" ούτε από όρεξη, αλλά για τα επιχειρήματα, στα Παράσιτα. Μέχρι και τον Μαρξ και τον Μπρεχτ επικαλέσθηκαν κάποιες ξενόγλωσσες κριτικές. Φταίνε εκφάνσεις μιας νέας κινηματογραφικής "κανονικότητας" γι' αυτό; Που με κάθε δύναμη επιχειρείται κατά συγκυρία να ενσωματωθεί, και μάλιστα θριαμβευτικά, στο πολιτισμικό τοπίο ως ανατρεπτικός ο λόγος της επιφανειακότητας, της άλογης βίας και του κιτς; Ο Μπρεχτ δεν απογύμνωσε ανθρώπινες φιγούρες και καταστάσεις για να πει: αυτό είναι ο άνθρωπος και η κοινωνία, basta, αλλά για να δείξει πώς αλλιώς θα μπορούσαν να είναι υπό άλλες συνθήκες ή πώς κάποιοι εκπλήσσουν με ριζοσπαστικά ενεργητική αντί-στάση απέναντι σε αντίξοες συνθήκες, εξάλλου το στοιχείο του βάθους αυτού που ονομάζουμε "ανθρώπινη ψυχή", με όλες του τις αντιθέσεις δεν έλειψε ποτέ από τη δραματουργία του. Ας μη μιλήσουμε για την ποιητική των εικόνων που ο Ταρκόφσκι θεωρούσε ότι μόνο αυτή μπορεί να ενεργοποιήσει τον θεατή. Άτοπο που αναφέρονται εδώ, όμως μέσα στην αμηχανία της έλλειψης κινηματογραφικής γλώσσας σε επίφοβους καιρούς όλους θα τους επιστρατεύσουν στην κριτική του κενού.

Πραγματικότητα και νευροβιολογία

"Την πραγματικότητα δεν μπορεί κανείς να την αποφύγει όπως τα βιβλία και τις ταινίες 'παραγγελιές' που πολύ απλά δεν διαβάζει ή δεν βλέπει. Απαιτείται, λοιπόν, προσοχή, γιατί -όπως μας διδάσκει η νευροβιολογία- αυτή η brutal ή / και (αυτό είναι το γερμανικό bzw. που μεταφράζεται πάντα έτσι από καταβολής κόσμου) ευτελής σχετικά νέας κοπής πραγματικότητα αφήνει τα αποτυπώματά της στον εγκέφαλο και στο σώμα του υποκειμένου, με αποτέλεσμα να εγγράφεται στην επεισοδιακή και σημασιολογική μνήμη (αντιστοίχως, μνήμη του ιδίου βιωμένου παρελθόντος και μνήμη του γενικότερου πολιτικοιστορικοκοινωνικού οικοδομήματος). Η μετάλλαξη που προκύπτει, μπορεί να οδηγήσει τον παθητικό αποδέκτη στην απόλυτη λήθη της πρότινος κατάστασης και στη συνομιλία με διάφορες να-περνάμε-την-ώρα-μας πραγματικότητες, πράγμα που είναι πηγή απίστευτης δυστυχίας, όπως τα μπουζουκοσπασίματα πιάτων και τα αυθαίρετα τσιμέντα 1967-1974 που οι μεταπολιτευτικοί θεώρησαν ότι υπήρχαν ανέκαθεν ή έστω σε αυτήν την έκταση όπως επί της εθνοσωτηρίου".

Αυτά της είπε της Ευλαμπίας η Πολυάννα στον ύπνο της.

Θάνος Μικρούτσικος

Αυτό το φιλμάκι μου αρέσει πολύ. Είναι τέχνη αυτή η αποστασιοποιημένη στρατευμένη αγάπη.

 

Τυχεροί όσοι έζησαν τη ζωή τους με πάθος και ιδεολογία. Εκείνες τις τρεις δεκαετίες. Γιατί σήμερα μπορούν να αντέξουν και να υποστηρίξουν την ουτοπία. 

"Perception is real, the truth is not"

 Ο σταλινικός έφυγε, έμειναν οι δημοκράτες.

Τρόποι ευγενείας

Αυτή η χρήση με πάσα επιφύλαξη κάποιων λέξεων που απαντά σε περιοχές μη αστικές ή προέρχεται από αυτές, είναι κάτι που ξενίζει πάντα κάποιον αδαή, τον εκτός τέτοιων κοινωνιολέκτων. Για παράδειγμα: "Πήγα σήμερα, με το συμπάθιο, να ξεκοπρίσω τα ζωντανά" ή και κάτι σαν το ακατάληπτο αθώο "Στο νεροχύτη δίπλα, να με συμπαθάς, είναι το προσόψιο ". Προφανώς για τον ομιλητή ακόμη και κάποιες μη ύποπτες λέξεις σχετίζονται με συμβολικούς τόπους και δρώμενα που ανήκουν στην ιδιωτική σφαίρα και συνεπώς χρήζουν προσοχής. 

Το να ανακαλύψεις σε ανύποπτο χρόνο και σε άσχετο σημείο, σε μια διαγενεαλογική αυτοβιογραφία, ότι κάτι ανάλογο υπάρχει και σε αγροτικές περιοχές της Γαλλίας, ισοδυναμεί με ένα μικρό θαύμα. Ο ιστορικός συναντά στις διαδρομές του μια ευγενική γυναίκα που τον εκπλήσσει ιδιαίτερα με τα συνεχή της "En vous respectant" πόσω μάλλον όταν δεν αναφέρεται σε κάτι κακό -για το δικό του γλωσσικό αισθητήριο. 

Μάλλον οι σεβαστικές αυτές επιφυλάξεις αυξάνονται όταν οι ομιλητές απευθύνονται σε άτομα ξένα προς το γλωσσικό τους μικροσύστημα ή που τα προσλαμβάνουν ως αξιόλογα ή και ανώτερα από πολιτισμική άποψη.

Πολύ κοντά χρονικά, δυο-τρεις μέρες μετά το "En vous respectant" , προβάλλει απροσδόκητα μια άλλη ελληνική εκδοχή, αυτή τη φορά σε τελείως διαφορετικά συμφραζόμενα: "Είχαμε και την επίσκεψη του (με το συμπάθειο) Ντούτσε...", έγραφε η Ελένη Βλάχου την Τρίτη, 21 Ιουλίου 1942 στο ημερολόγιό της (από τον πρώτο τόμο του Δημοσιογραφικά χρόνια πενήντα και κάτι..., σ. 146).  

Αφορμή οι παρελάσεις

Η "αντικοινωνική" συμπεριφορά που χρησιμοποιείται ως επιχείρημα αποκλεισμού για όσους αντιτίθενται στις παρελάσεις, μαθητικές και στρατιωτικές, παραπέμπει σε άλλες εποχές. Αν γνώριζαν αυτοί που εξισώνουν τον εαυτό τους με την κοινωνία και την πατρίδα ανάγοντας τη δική τους ιδεολογική πραγματικότητα σε πανελλήνια κοσμοθεωρία, αν γνώριζαν, λοιπόν, σε πόσους αναφέρονται εκφοβίζοντάς τους κιόλας με κοινωνικό και εθνικό αποκλεισμό, θα τρόμαζαν. Αν γνώριζαν επίσης ότι οι "αποκλεισμένοι" δεν είναι ούτε σταλινικοί -το βρήκαν τώρα αυτό όλοι οι γνώστες της ιστορίας και το αναμασούν- ούτε κάν αριστεροί πολλοί από αυτούς, τότε θα τρομοκρατούνταν. Αν γνώριζαν τέλος την προσφορά αυτών των "αντικοινωνικών" στα εκάστοτε πεδία τους, εφόσον πάμπολλοι είναι ενεργοί και υπεύθυνοι πολίτες στον τομέα της εργασίας τους, σε τοπικό και άλλα συλλογικά επίπεδα,* τότε θα τους έστελναν όλους στην Ανταρκτική. Για να μην είναι δυνατές οι συγκρίσεις.**

Κάποτε σε μιαν άλλη Ελλάδα θα πάψουν πια τα μικροαστικά αντανακλαστικά να κυβερνούν (ασχέτως πολιτικής διακυβέρνησης) και να κολλάνε συνεχώς στον τοίχο έναν μεγάλο αριθμό πολιτών που έχουν φύγει μπροστά και επιθυμούν να μην μονάζουν στα λειβάδια του μυαλού τους.

 

 *Από πού, από ποιες αποθήκες μνήμης, την ανέσυρα αυτήν τη φούσκα δεν ξέρω. Ζητώ συγγνώμη από τον Ένα-Κανένα (ανάγνωση της επόμενης μέρας)

Οι πρωτοβουλίες είναι των άλλων

Οι άνθρωποι πρέπει να είμαστε όσο ελεύθεροι γίνεται, για να αφήνουμε το καλό, το κακό ή το αδιάφορο αποτύπωμά μας στη μικροϊστορία που κι εμείς συνθέτουμε. 

Άλλο η ελλειμματική, συντηρητική και ανελεύθερη σε σημεία διάφορα κοινωνία, άλλο το μίσος απέναντι σε πρόσωπα και στην κοινωνία που σε κρυπτο-αυταρχικά καθεστώτα ενδύεται με τον μανδύα της καταγγελίας και της οποιασδήποτε αλλαγής στην ελλειμματική, συντηρητική και ανελεύθερη σε σημεία διάφορα κοινωνία, ενώ αποκλειστικός στόχος είναι η κατάληψη κεντρικών τόπων των παλαιών δικτύων εξουσίας και αντι-εξουσίας.

Αυτολογοκρισία διαλυτική. Άλλοι πάλι με το χαμόγελο στα χείλη. Αισιοδοξία. Ή αυτοπεποίθηση.

Πόσο ωραία που κάποιοι κατορθώνουν να αποστασιοποιούνται χωρίς να εξαφανίζονται από τον δημόσιο λόγο και χωρίς να αναπαράγουν τρέχουσες υπαγορευμένες θεματικές αποπροσανατολισμού. 

Όλα συνηθίζονται, λένε. Αυτά που ξέρατε, δεν θα ξαναγίνουν. Ποια ακριβώς; 

Τώρα έγινε συνειδητή, βίωμα, η "απωθητική" αποσπασματικότητα του μεταμοντερνισμού. Όχι όμως ως πολυπρισματικότητα, αλλά ως χοντροκομμένος πολυτεμαχισμός.

Τώρα όλοι μετριούνται στην πράξη. Εδώ και καιρό δηλαδή. "Aus seiner selbst verschuldeten Unmündigkeit...". 

Υπερβολές.

Η σκάλα αυτή με τη ρεμπάρτα της οδηγεί στο ισόγειο

Πετροβούνι: Η προστασία των ορεινών δασών είναι πολιτική επιλο...

Πετροβούνι: Η προστασία των ορεινών δασών είναι πολιτική επιλο...: Το ελατοδασος της Φτέρης, Αιγιάλεια, λίγους μήνες προτού καεί, το 2007 Τα ελατοδάση της Κεντρικής και Νότιας Ελλάδας κινδυνεύουν...

Οικτρή αποτυχία

Η αποτυχία αυτού του μπλογκ είναι άνευ προηγουμένου και επομένου

Όμως και ο άγνωστος Ένας δεν είναι ο Κανένας. 

Ξινόχοντρος σούπα (χοντροζούμι)

Αυτό απεφεύχθη (μέσα δεκαετίας 1960):

"Η υπόθεση αυτή [το γύρισμα ταινίας Διάλογος Εταιρών του Λουκιανού] δυστυχώς δεν προχώρησε, όπως δεν προχώρησε και η ταινία για τη ζωή της Ρόζας Λούξεμπουργκ που θα γυριζόταν στο εξωτερικό, με πρωταγωνίστρια τη Μελίνα Μερκούρη [υπογράμμιση δική μου]"

Κούνδουρος, Νίκος: Μνήμη απειθάρχητη. Ημερολόγιο. Αθήνα: Άγρα, 2016, σ. 84.

Άλλο "αφήγημα" άλλο θέσεις

Από συνέντευξη του ιστορικού Lutz Raphael στο γερμανικό περιοδικό Der Spiegel (9/6/2019):

-Πώς βλέπετε την κατάσταση του γερμανικού SPD [Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα Γερμανίας] σε σχέση με τα άλλα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα στην Ευρώπη; Το γαλλικό PS [Σοσιαλιστικό Κόμμα Γαλλίας] πάει μάλλον ακόμη χειρότερα.

-Πρέπει να διακρίνουμε ανάμεσα σε κόμματα αφενός όπως το Labour και το SPD που έχουν τις ιστορικές τους ρίζες στην εργατική τάξη και αφετέρου στο Σοσιαλιστικό Κόμμα Γαλλίας που δεν είχε ποτέ τέτοιες βάσεις. Το PS είναι ένα κόμμα καθηγητών [Lehrer, εννοεί τους διανοούμενους] και δημοσίων υπαλλήλων, και σε αυτό το σημείο συναντούμε το προφίλ του SPD από τη δεκαετία του 1980: το SPD περιέρχεται σε αυτήν τη θέση, δηλαδή να του αμφισβητούν ότι έχει μέλλον, διότι πέρασε σε αυτήν την πλευρά της σοσιαλιστικής οικογένειας όπως στην Ιταλία ή στη Γαλλία. Όμως στη Σκανδιναβία και στη Δανία δοκιμάζουν άλλες πιθανές δυνατότητες ανανέωσης. Το Labour μπορεί να ανανεωθεί από τα αριστερά, αλλά πώς ανανεώνει κανείς το SPD από τα αριστερά; Πώς θα γινόταν κάτι τέτοιο όσο εξετάζεται το απλό ζήτημα "Πότε θα συγχωνευθείτε με την αριστερά;" σαν να ρωτούσε κάποιος έναν διαμαρτυρόμενο πότε πιστεύει ότι θα ήθελε να συγχωνευθεί με την Καθολική Εκκλησία [εννοεί μάλλον ότι για τους απ' έξω όλοι χριστιανική εκκλησία είναι, όμως μεταξύ τους διαμαρτυρόμενοι και καθολικοί ξεχωρίζουν τον εαυτό τους ο ένας από τον άλλο]. 

Υ.Γ.Κάτι που όπως ο όρος "ενσυναίσθηση" απαντά πλέον συχνά είναι ο όρος "αφήγημα": πρόκειται για αναλυτική επιστημονική κατηγορία που ανήκει στον χώρο της θεωρίας λογοτεχνίας και ιστορίας ή της κριτικής ιδεολογίας. Όταν χρησιμοποιείται στην πολιτική ή από πολιτικούς αντί για τους όρους "θέσεις" ή "πρόγραμμα", καταργεί τη σχέση πίστης και εμπιστοσύνης σε γραμμές και στόχους πολιτικούς, παράγοντας την αίσθηση της απόστασης, κριτικής ή έως και ειρωνικής, από το ζήτημα που πραγματεύεται, δηλαδή την ιδεολογία και τη γραμμή μιας παράταξης ή ενός πολιτικού προσώπου. Πρόκειται για δύο απολύτως διαφορετικά επίπεδα λόγου.   

Όραμα μύωπος

Lynn Geesaman

Beloeil, Belgium, 2004

 http://www.artnet.com/

Γλωσσικά V

-it pays off=ça paie=es zahlt sich aus=paga=paga
it's worth the trouble=ça vaut la peine=es ist der Mühe wert=vale la pena=vale la pena=αξίζει τον κόπο
-to take sth at face value=prendre qch pour argent comptant=etwas für bare Münze nehmen=παίρνω κάτι τοις μετρητοίς
-it makes my stomach turn=ça me retourne l'estomac=da dreht sich mir der Magen um=μου γυρίζει το στομάχι /μου γυρίζουν τ' άντερα
-niche marketing=Marktniche=niche de marché=nicchia di mercato=nicho de mercado
[γαλλ. niche>λατ. nidus]
-to sweep sth under the carpet=balayer qch sous le tapis=etwas unter den Teppich kehren=nascondere sotto il tappeto=esconder debajo de la alfombra=κρύβω κάτι κάτω από το χαλί (σχετικά νεόκοπο, μάλλον αδόκιμο)
-chain smoker=Kettenraucher
-to keep a diary=tenir un journal=tenere un diario=κρατώ ημερολόγιο
ein Tagebuch führen=llevar un diario (να παραπέμπει σε κοινούς αψβουργιανούς πολιτισμικούς τόπους της ΑΡΑΓΕ*;) 
-Schadenfreude=schadenfreude ή Schadenfreude (αγγλ., γαλλ., ιταλ., ισπαν., πορτογαλ. πολων.)
epicaricacy=επιχαιρεκακία
-to be in one's element=être dans son élément=in seinem Element sein=estar en su elemento=είμαι στο στοιχείο μου
-short reckonings make long friends=les bons comptes font les bons amis=strenge Rechnung, gute Freunde (beim Geld hört die Freundschaft auf=άλλο λεφτά, άλλο φιλία)=cuentas claras, amistades largas=οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους


*Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (του Γερμανικού Έθνους, από τον 15ο αι.) 10ος-19ος αι.