Από συνέντευξη του ιστορικού Lutz Raphael στο γερμανικό περιοδικό Der Spiegel (9/6/2019):
-Πώς βλέπετε την κατάσταση του γερμανικού SPD [Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα Γερμανίας] σε σχέση με τα άλλα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα στην Ευρώπη; Το γαλλικό PS [Σοσιαλιστικό Κόμμα Γαλλίας] πάει μάλλον ακόμη χειρότερα.
-Πρέπει να διακρίνουμε ανάμεσα σε κόμματα αφενός όπως το Labour και το SPD που έχουν τις ιστορικές τους ρίζες στην εργατική τάξη και αφετέρου στο Σοσιαλιστικό Κόμμα Γαλλίας που δεν είχε ποτέ τέτοιες βάσεις. Το PS είναι ένα κόμμα καθηγητών [Lehrer, εννοεί τους διανοούμενους] και δημοσίων υπαλλήλων, και σε αυτό το σημείο συναντούμε το προφίλ του SPD από τη δεκαετία του 1980: το SPD περιέρχεται σε αυτήν τη θέση, δηλαδή να του αμφισβητούν ότι έχει μέλλον, διότι πέρασε σε αυτήν την πλευρά της σοσιαλιστικής οικογένειας όπως στην Ιταλία ή στη Γαλλία. Όμως στη Σκανδιναβία και στη Δανία δοκιμάζουν άλλες πιθανές δυνατότητες ανανέωσης. Το Labour μπορεί να ανανεωθεί από τα αριστερά, αλλά πώς ανανεώνει κανείς το SPD από τα αριστερά; Πώς θα γινόταν κάτι τέτοιο όσο εξετάζεται το απλό ζήτημα "Πότε θα συγχωνευθείτε με την αριστερά;" σαν να ρωτούσε κάποιος έναν διαμαρτυρόμενο πότε πιστεύει ότι θα ήθελε να συγχωνευθεί με την Καθολική Εκκλησία [εννοεί μάλλον ότι για τους απ' έξω όλοι χριστιανική εκκλησία είναι, όμως μεταξύ τους διαμαρτυρόμενοι και καθολικοί ξεχωρίζουν τον εαυτό τους ο ένας από τον άλλο].
Υ.Γ.Κάτι που όπως ο όρος "ενσυναίσθηση" απαντά πλέον συχνά είναι ο όρος "αφήγημα": πρόκειται για αναλυτική επιστημονική κατηγορία που ανήκει στον χώρο της θεωρίας λογοτεχνίας και ιστορίας ή της κριτικής ιδεολογίας. Όταν χρησιμοποιείται στην πολιτική ή από πολιτικούς αντί για τους όρους "θέσεις" ή "πρόγραμμα", καταργεί τη σχέση πίστης και εμπιστοσύνης σε γραμμές και στόχους πολιτικούς, παράγοντας την αίσθηση της απόστασης, κριτικής ή έως και ειρωνικής, από το ζήτημα που πραγματεύεται, δηλαδή την ιδεολογία και τη γραμμή μιας παράταξης ή ενός πολιτικού προσώπου. Πρόκειται για δύο απολύτως διαφορετικά επίπεδα λόγου.
-Πώς βλέπετε την κατάσταση του γερμανικού SPD [Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα Γερμανίας] σε σχέση με τα άλλα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα στην Ευρώπη; Το γαλλικό PS [Σοσιαλιστικό Κόμμα Γαλλίας] πάει μάλλον ακόμη χειρότερα.
-Πρέπει να διακρίνουμε ανάμεσα σε κόμματα αφενός όπως το Labour και το SPD που έχουν τις ιστορικές τους ρίζες στην εργατική τάξη και αφετέρου στο Σοσιαλιστικό Κόμμα Γαλλίας που δεν είχε ποτέ τέτοιες βάσεις. Το PS είναι ένα κόμμα καθηγητών [Lehrer, εννοεί τους διανοούμενους] και δημοσίων υπαλλήλων, και σε αυτό το σημείο συναντούμε το προφίλ του SPD από τη δεκαετία του 1980: το SPD περιέρχεται σε αυτήν τη θέση, δηλαδή να του αμφισβητούν ότι έχει μέλλον, διότι πέρασε σε αυτήν την πλευρά της σοσιαλιστικής οικογένειας όπως στην Ιταλία ή στη Γαλλία. Όμως στη Σκανδιναβία και στη Δανία δοκιμάζουν άλλες πιθανές δυνατότητες ανανέωσης. Το Labour μπορεί να ανανεωθεί από τα αριστερά, αλλά πώς ανανεώνει κανείς το SPD από τα αριστερά; Πώς θα γινόταν κάτι τέτοιο όσο εξετάζεται το απλό ζήτημα "Πότε θα συγχωνευθείτε με την αριστερά;" σαν να ρωτούσε κάποιος έναν διαμαρτυρόμενο πότε πιστεύει ότι θα ήθελε να συγχωνευθεί με την Καθολική Εκκλησία [εννοεί μάλλον ότι για τους απ' έξω όλοι χριστιανική εκκλησία είναι, όμως μεταξύ τους διαμαρτυρόμενοι και καθολικοί ξεχωρίζουν τον εαυτό τους ο ένας από τον άλλο].
Υ.Γ.Κάτι που όπως ο όρος "ενσυναίσθηση" απαντά πλέον συχνά είναι ο όρος "αφήγημα": πρόκειται για αναλυτική επιστημονική κατηγορία που ανήκει στον χώρο της θεωρίας λογοτεχνίας και ιστορίας ή της κριτικής ιδεολογίας. Όταν χρησιμοποιείται στην πολιτική ή από πολιτικούς αντί για τους όρους "θέσεις" ή "πρόγραμμα", καταργεί τη σχέση πίστης και εμπιστοσύνης σε γραμμές και στόχους πολιτικούς, παράγοντας την αίσθηση της απόστασης, κριτικής ή έως και ειρωνικής, από το ζήτημα που πραγματεύεται, δηλαδή την ιδεολογία και τη γραμμή μιας παράταξης ή ενός πολιτικού προσώπου. Πρόκειται για δύο απολύτως διαφορετικά επίπεδα λόγου.
