Σώζοι

 -"1.Η παρανομία και δη η έλλειψη εμπιστοσύνης στους νόμους και στο κράτος, απέβη τελικά σωτήρια για την Ελλάδα στις παρούσες συνθήκες όπου ίσως σε μερικά χρόνια η τελευταία θέση της στη λίστα των ενειμένων (<ενίεμαι, ενίημι, εξ ου και το ένεσις) ευρωπαϊκών χωρών θα αποτελεί εθνική πρωτιά και περηφάνεια. 

2.Θα ήταν επίσης ιδιαίτερα παραγωγικό και αξιοπρεπές αν έπαυαν επιτέλους όλοι να κουτσομπολεύουν τα παιδιά και τις οικογένειες των πολιτικών. Ειδάλλως καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι δεν υπάρχουν ουσιαστικά θέματα συζήτησης και πολιτικής διαφοροποίησης και όλοι τα κάνουν όλα καλά (επιχείρημα για τα μπάζα μεν, αλλά κατανοητό και για όσους δεν γνωρίζουν θέματα αγωγής ατόμου, πολίτη και πολιτικής).

3.Η ταλαιπωρημένη αυτή γη που ζητά τη φροντίδα τους μετά από τόσα στραπάτσια που οφείλονται και σε αυτούς (τους Έλληνες), είναι η καλύτερή τους ευκαιρία τώρα να ανακαλύψουν την πραγματική πατρίδα. Όχι ως μεταπράτες και εργολάβοι. Ίσως τώρα διαμορφώνεται το μέλλον. Θα αντλήσουν ελπίδα από τα παραδείγματα ανατολικοευρωπαϊκών χωρών που ανεβάζουν αργά, αλλά σταθερά την τελευταία τριακονταετία το βιοτικό τους επίπεδο στοχευμένα και ψύχραιμα και συντηρητικά πολύ σε όποιες μεταμορφώσεις περιβάλλοντος, φυσικού και πολιτισμικού. 

4.Κανείς δεν θα περίμενε από τη λιλιπούτεια χαοτική αυτή χώρα ότι θα κατόρθωνε να διατηρήσει το πολιτικό της τοπίο με τους υπάρχοντες κομματικούς σχηματισμούς-οποιεσδήποτε αλλαγές και αν τυχόν υπάρξουν στο μέλλον- μέσα σε μιαν εποχή απίστευτης πίεσης προς ανατροπές άδηλες και διαλύσεις. Κάτι σημαίνει αυτό αν αναλογιστεί κανείς την εθνοκρυφοενωτική διχόνοια που επιδεικνύουν. Και γι' αυτό θα είναι αργότερα υπερήφανοι. Ασχέτως συμφερόντων.

5.Δεν τους πάει ο κυνισμός και ο σαρκασμός, στο βάθος τους είναι απλοί..."

-"Ωραία. Κατέβα τώρα από το τραπέζι της κουζίνας που μαγνήτισες με την ξύλινη κουτάλα του διευθυντή ορχήστρας τα σκυλιά και έχουν σταθεί σύξυλα να σε κοιτάζουν και πίστεψες ότι κατανόησαν τις δημαγωγίες σου", τσίριξε στην οξύνου πλην επιπολαία Ευλαμπία η σώφρων Πολυάννα. "Πόσα κιλά αντισυλληπτικού θα ξοδέψω για να μην τα βλέπουμε τα πατήματά σου;"

23/8/2021, Ich liebe Dich auch, mein türkischer Kaffee

      

Το θαύμα του κοβίντ

 Αμήχανος ο σκηνοθέτης που βλέπει τη μικρή χώρα της νοτιοανατολικής Ευρώπης, αιώνες τώρα απαξιούσαν και υπονομεύουσαν την ιδέα του κράτους, να έχει μετατραπεί προ του καθεστηκότος καθετηριασμού σε τύπο και υπογραμμό, προτιθεμένην μάλιστα υπογράφειν την απαλλαγή του κράτους από οιανδήποτε ευθύνη και αναλαμβάνουσαν ιδίαν την ευθύνη της συμμετοχής στις δοκιμές της τρίτης κλινικής φάσης ως πειραματικός φορεύς, ελλειπούσης καν ολοκληρωμένης προκλινικής έρευνας, διευκολύνουσαν τοιουτοτρόπως  την πολυπόθητη τσάτρα πάτρα έγκριση ενός mRNA-εμβολίου, προφανώς ως πρώτου μίας σειράς DNA- και RNA-εμβολίων, για τα οποία έως σήμερα ο κακός χαμός γινόταν μόλις ακουγόταν φωνούλα όχι υπέρ έγκρισής τους, αφού βρίσκονται όλα σε πειραματικό στάδιο, αλλά απλή αναφορά τους. Εικάζεται ότι ουδείς θα φέρει ευθύνη -και οικονομικής αποζημιώσεως- εκτός των πειραματανθρώπων, διότι φημολογείται ότι οι εκ των ων ουκ άνευ φαρμακευτικές είναι στο προστάδιο της χρεωκοπίας.

Ρωσοποίηση

Η ελληνική κουλτούρα της παραγγελιάς δεν διαφέρει πλέον σε τίποτα από τις επιδοτούμενες ιστορίες γκουλάγκ που γίνονται σαπουνόπερες στη ρωσική τηλεόραση. Τώρα οι επιφανείς θα κοιτάξουν όλοι με νόημα τον διπλανό τους, ενώ οι αμέτοχοι περιθωριοποιημένοι θα σιωπήσουν ξανά.

Μήνυμα αγάπης

Μία χώρα που πολίτες της πιστεύουν ότι δεν υπήρξαν γκουλάγκ και ότι αν υπήρξαν τις δύο πρώτες δεκαετίες μετά την επανάσταση, ήταν γεμάτα κλέφτες και εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου, ότι ειδικά μετά την επικράτηση του Στάλιν ό,τι γκουλάγκ υπήρξε, ήταν -εν αγνοία του- δημιούργημα μυστικών υπηρεσιών που εβραιοκρατούνταν, δηλαδή οι Εβραίοι σε όλα τα κακά, αυτή η χώρα που επιπλέον με τα διάφορα ρωσοχουντοδίκτυά της σήμερα επιχειρεί να αναπαράξει κατ' εικόνα και καθ' ομοίωση αντίτυπά της ανά τον πλανήτη, αν μη τι άλλο, να πάει να κοιταχτεί στον καθρέπτη της ιστορίας της. Αν θέλει να ηγηθεί, ας επεξεργαστεί πρώτα το παρελθόν της των εγκλημάτων και της δικτατορίας, ας κάνει την αυτοκάθαρσή της σε βάθος και όχι για πόζες βιτρίνας, ας περάσουν κάποιες δεκαετίες ντροπής -έστω και ετεροχρονισμένα- και νέας ιστορικής παιδείας και πραγματικής δημοκρατίας και μετά το συζητάμε. 

Είναι κρίμα που στην Ελλάδα η υποτιθέμενη "κάθαρση" του εγχώριου "καπιταλισμού" υποκινημένη από δίκτυα εισαγωγών-εξαγωγών ψυχοτρόπων ουσιών αυταρχισμού και ύψιστης κακογουστιάς μόνο σποραδικά αφήνει και κάποιο καλό νέο ή μιαν αλήθεια να διαπεράσει τον πυκνό ιστό ειδησεογραφικής ρύπανσης, υπαγορευμένων λόγων και πράξεων, διότι δεν αναγνωρίζουμε πλέον κάποιοι ενδιαφερόμενοι πλην άθλιοι πολίτες τα συμφωνηθέντα των εκάστοτε συναλλαγών ανάμεσα στους συμβληθέντες επιφανείς και στους κυρίους. Με αποτέλεσμα συνεχώς η σκέψη να γυρίζει γύρω από το ίδιο και το ίδιο θλιβερό ερώτημα: όπου μετά από καθεστώς δικτατορίας (1967-1974) δεν επακολούθησε αληθινή κάθαρση που πέρα από τιμωρία και δίκες προϋποθέτει θωράκιση ιδεολογική των θεσμών και ατελείωτες έρευνες και συζητήσεις, αυτοέλεγχο και αυτοκριτική σε συλλογικό και ατομικό επίπεδο, τότε δεν υπάρχει περίπτωση να μην επιστρέψει ο μικροαστικός ζαμανφουτισμός της γλυκιάς θαλπωρής και του αυτοέρωτα ως πρότυπο ζωής (ηπίως ειπείν). 

Υ.Γ1.Μόλις είδα, 151 ψήφοι στη Βουλή υπέρ της αναθεώρησης του άρθρου 3 (σχέσεις Κράτους – Εκκλησίας). Έτσι, για την ιστορία.
Υ.Γ2.Κάποιος λόγος θα υπάρχει που σκοντάφτουμε συνεχώς σε τέτοιες εικόνες όπως τις παρακάτω. Θα σκεπτόταν κανείς τη συστηματική υποβολή της φθοράς, της ασχήμιας, του αναπότρεπτου, της υποτίμησης του δημότη και της παραίτησής του από τα αυτονόητα, αν δεν γνώριζε ότι όλοι μέσα σε ένα καζάνι βράζουν, δημότες και αρχές, και τις ίδιες αξίες πρεσβεύουν. Με εξαιρέσεις πάντα. Οι λεπτομέρειες, που είναι και ευκολότερα αντιμετωπίσιμες, διαμορφώνουν την εικόνα και διαπαιδαγωγούν τον πολίτη του αυθαιρέτου και της αισθητικής λούφας: αν το παλιό είναι καθαρό, δεν πειράζει που είναι φθαρμένο, τα κάγκελα τα ξαναβάφεις (τελευταίες δύο φωτογραφίες από Μαυροματαίων, οι άλλες από Αρχαιολογικό Μουσείο), τους κυβόλιθους (κακή επιλογή υλικού επίστρωσης), τα πεζούλια και τα μαρμαράκια τα πλένεις τακτικά. Πάντα στην Ελλάδα υπήρχε για διάφορους λόγους (κερδοσκοπικούς κυρίως) προτίμηση των νέων λύσεων: ή όλα καινούρια με αναθέσεις έργου ή όλα παρατημένα στο έλεός τους. Η συντήρηση είναι λέξη άγνωστη ή τέλος πάντων δύσκολη.

 

Πραγματικότητες και αποπροσανατολισμοί

Επειδή ο κοπετός δεν έχει αρχή και τέλος και όλοι είμαστε με το δίκιο μας πολύ στενοχωρημένοι, ας παρηγορηθούμε με το γεγονός ότι τώρα γνωρίζουμε κάποια πράγματα, ευχάριστα ή δυσάρεστα:
ότι η Μεγάλη Βρετανία είναι στη θέση της, δηλαδή μέσα στον γεωγραφικό της χώρο, δεν τσούλησε προς τον Ειρηνικό ή προς τον Νότιο Πόλο, 
ότι είναι δικαίωμά τους πολιτικό και ζήτημα εσωτερικής τους πολιτικής να αποφασίσουν για το μέλλον τους -αυτό δεν διακηρύχθηκε τρεις φορές πέρυσι και στην Ελλάδα από μερίδα ψηφοφόρων της που τελικά επικράτησαν, Ιανουάριο, Ιούλιο και Σεπτέμβριο του 2015;-, 
ότι τώρα φάνηκε τι εξυπηρετούν τα περίφημα δημοψηφίσματα και ποιους εκτοξεύουν εκτός πολιτικής σκηνής, 
ότι η ΕΕ είναι η μεγαλύτερη εσωτερική αγορά παγκοσμίως και ότι μέχρι σήμερα όλα ανεξαιρέτως τα μέλη της επωφελήθηκαν από αυτό,
ότι τελικά και η Ελλάδα είναι ένας από τους λόγους, για τους οποίους αυτή τη στιγμή η Μεγάλη Βρετανία βγαίνει από την ΕΕ ή τέλος πάντων κάποιοι καταψήφισαν την παραμονή στην ΕΕ.* 

Ποιοι είναι οι αποπροσανατολισμοί αφού τα παραπάνω εκφράζουν πραγματικότητες; Η ρητορική της διάσπασης και του μίσους, οι εθνοκεντρισμοί "αριστερής" και "δεξιάς" μεσσιανικής σωτηριολογίας, η (αυτο)γελοιοποίηση θεσμών και προσώπων και η συνεπαγόμενη συρρίκνωση του πολιτικού λόγου (άρτον και θεάματα), τα ελλείμματα σφαιρικής ενημέρωσης και η υποκατάστασή τους από το αγαπημένο μας διαδίκτυο. 
Πότε αγοράσαμε τελευταία φορά εφημερίδα; Να κατεβούμε την Κυριακή το πρωί στο περίπτερο,  να αγοράσουμε τις εφημερίδες μας (όχι μόνο αυτές που θέλουμε, αυτό είναι το μυστικό, νομίζω), να τις ακουμπήσουμε στο τραπέζι δίπλα στον καφέ και να απολαύσουμε τη μυρωδιά του τυπωμένου χαρτιού και -σπάνια πια- τη θέα των μαυρισμένων από το μελάνι χεριών μας. Όπως οι γονείς μας το έκαναν. Και αφού είμαστε η επόμενη και η μεθεπόμενη γενιά, περνώντας από τα κεντρικά σημεία της πόλης κάνουμε που και που και την επιλογή μας από ξένες εφημερίδες, όλοι ξέρουμε καλά ή λιγότερο καλά μια-δυο ξένες γλώσσες, τις ανοίγουμε, κάνουμε ένα στριπτήζ μυαλού, δηλαδή απελευθερωνόμαστε από ό,τι ιδεολογικοτοπικό κουβαλάμε (όσο μπορούμε), και βλέπουμε πώς κτυπάει η καρδιά του υπόλοιπου κόσμου. Καλές οι εφημερίδες στο διαδίκτυο, πολύ καλύτερη κατά τη γνώμη μου η έντυπη μορφή. 

Τα παραδείγματα "δημοσιογράφων" σε ευρωπαϊκά κρατικά κανάλια που κάνουν ερωτήσεις του τύπου "τώρα με την επιστροφή στη στερλίνα τι θα γίνει με το φοιτητικό συνάλλαγμα;" ή "τι προβλέπει το αγγλικό σύνταγμα...;" είναι η απάντηση σε όλες τις απορίες σχετικά με την ΕΕ: οι δομές και η λειτουργία της, η συμβολή της στην ευρωπαϊκή ευημερία, η γνώση περί των κρατών-μελών είναι για πολλούς πολίτες αμελητέες ποσότητες μπροστά στην εργαλειακή αντίληψη για την Ευρωπαϊκή Ένωση ως της οδού της προσωπικής καλοπέρασης. Αυτή είναι, θα απαντούσε κανείς, και η προσέγγιση μεγάλης μερίδας των πολιτών σχετικά με την απονομή ψήφου στις βουλευτικές εκλογές. Σύμφωνοι. Μέσα από τα δημοψηφίσματα ακριβώς αυτό επιτελείται: η μεταμόρφωση της ΕΕ σε ένα είδος φράξιας, πολιτικής ή κομματικής, που προωθεί ή υποσκάπτει την προσωπική ευτυχία του φηφοφόρου. 

*Αυτό και ως αντίβαρο για το εμβριθές κάποιου έλληνα υπουργού "Με την Ελλάδα έπαιζαν με τη φωτιά και τώρα παρακαλάνε" που βρέθηκε χαρτί τυπωμένο να το φιλοξενήσει. Τα εν οίκω μη εν δήμω...

Εθνική υπερηφάνεια

Η Ελλάδα έγινε το βήμα προβολής ενός αυταρχικού και επιθετικού καθεστώτος, μιας ολιγαρχίας που με τα διεθνή παρακλάδια της απειλεί εδώ και καιρό όχι μόνο την Ευρώπη ως διακρατική υπόσταση, έτσι αφηρημένα, αλλά δυστυχώς πλέον την καθημερινότητά μας. Ξεπερνά τις αρμοδιότητές μου.

Η Ελλάδα ζει με τα δανεικά της Ευρώπης και συγχρόνως την υπονομεύει. Υπό το πρόσχημα της ανοιχτής οικονομικής πολιτικής και των αποκρατικοποιήσεων τώρα. Ορατά πια τουλάχιστον από τότε που άφησε ανοικτά τα σύνορά της για να κατακλύσουν ανεξέλεγκτα εκατοντάδες χιλιάδες προσφύγων την Ευρώπη.

Η Ελλάδα ή μάλλον αυτοί που την εκπροσωπούν σήμερα, χάραξε αυτές τις μέρες και επίσημα γεωστρατηγική πορεία; Αυτοαναβαθμίζεται στον ρόλο του "μεσολαβητή"; Στημένα σενάρια; Με τη σιωπηλή συναίνεση της Ευρώπης, θα μας πουν αργότερα.

Επιστολή σε μεγάλη αθηναϊκή εφημερίδα, αίτημα συνάντησης με τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Πού βρισκόμαστε;

"Ας φρόντιζαν οι κραταιοί θεοί
να δημιουργήσουν έναν τέταρτο καλό".
(Κωνσταντίνος Καβάφης, "Ας φρόντιζαν")

Καθόλου αξιοζήλευτοι... Η Ιστορία γράφει

Είμαι η τελευταία που θα επικροτούσε πολιτικές, στρατηγικές και άλλες τακτικές της σημερινής ελληνικής κυβέρνησης. Το ερώτημα είναι τώρα πώς θα χειριστεί το ζήτημα που πλέον κανείς δεν μπορεί να αποκρύψει ούτε να ωραιοποιήσει. Και πάλι γίνεται χρήση των διαφορών μας με τη γείτονα Τουρκία, και χωρίς να δραματοποιώ, αυτά δεν είναι αστεία πράγματα. Αυτή τη φορά χρήση από άλλους και όχι από τους παλιούς μας συμμάχους (αν θέλετε, βάλτε το τελευταίο σε εισαγωγικά, δεν έχει καμία σημασία, κάντε ό,τι θέλετε). Όλοι αναρωτιούνται: μα είναι δυνατό η Τουρκία με τόσα ανοικτά μέτωπα, τρομοκρατία στο εσωτερικό, το κουρδικό στα σύνορά της, αποδόμησή της στο εξωτερικό με διάφορους τρόπους και last but not least ρωσική αντιπαλότητα, να επιδίδεται σε πτήσεις γοήτρου στον ελληνικό εναέριο χώρο; Μα τι βλέπουν; Ιπτάμενους δίσκους; Δεν θα κάνω υποθέσεις. Ανοίξτε το διαδίκτυο, μπείτε σε σελίδες που δεν θα μπαίνατε ποτέ υπό διαφορετικές συνθήκες, αφαιρέστε το 70 με 80% των "εθνικών" παλληκαρισμών ορλωφικής εμπνεύσεως και πάλι κάτι μένει. Όχι ελληνικό.

Αγαπάμε την Ελλάδα, αγαπάμε την Ευρώπη, αγαπάμε την ειρήνη, λατρεύουμε τη δημοκρατία και την ελευθερία.

Ψευδοσάτιρα και ψευδοσοβαρότητα

Χειρίστης ποιότητας το "σατιρικό" τραγούδι του Μπέμερμαν για τον πρόεδρο της Τουρκίας Ερντογκάν, χυδαίο, ρατσιστικό και ως εξ επί τούτου καθόλου κριτικό, απλώς χυδαίο. Δεν έχει απολύτως καμία σχέση ούτε με σάτιρα ούτε με πολιτική κριτική. Γενικώς κανείς δεν θα το λάμβανε υπόψη αν οι συνθήκες δεν το έκαναν "διάσημο" και οι εκάστοτε αναφορές δεν το έβλεπαν απομονωμένο από τα συμφραζόμενα:  ο δημιουργός του, λοιπόν, έκανε εισαγωγή στην εκπομπή όπου λέει ότι αυτό που θα διαβάσει, είναι υβριστικός λίβελος, κάτι που στην Ευρώπη απαγορεύεται. Ο τηλεοπτικός σταθμός το έσβησε από το αρχείο του, έσβησε το βίντεο στο youtube με τη δήλωση ότι εδώ δεν πρόκειται περί σάτιρας. Ο Μπέμερμαν θριαμβολογούσε κατόπιν ότι συνέβαλε στο να φανεί ποια είναι τα όρια της σάτιρας. Κάποιοι δεν ικανοποιούνται με τον πολιτικό λόγο της αστικής δημοκρατίας, έστω και νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής όπως οι δυνάμεις του "αριστερού" (χα!χα!) χάους θέλουν να την ονομάζουν, αλλά απαιτούν ένα αλαλούμ ιδεολογικό, δηλαδή μπουρδολογικό. Κανείς δεν θα τους έδινε σημασία αν δεν έβλεπε ότι συστηματικά επιχειρούν τον τελευταίο δύσκολο καιρό να εισαγάγουν αυταρχικές ιδεοληψίες μέσω της σαχλαμάρας (και όχι μόνο) στην πολιτική και στα ΜΜΕ.

Και για να παραμείνουμε στην Τουρκία και στις σκόπιμες απόπειρες γελοιοποίησης της δημοκρατίας και των θεσμών της, αλλά και στη χειραγώγηση της κοινής γνώμης : η σημερινή πολεμική περιβολή του Έλληνα υπουργού Άμυνας είναι άλλη μία εικόνα που κατέγραψαν τα ελληνικά media σαν παρωδία μάλλον παρά εμπνέοντας έτσι τον "σεβασμό" (δεν γνωρίζουμε τις προθέσεις του υπουργού...), αυτό που πέρασαν στα ψιλά ή και καθόλου, είναι η χθεσινή πτήση του ρωσικού βομβαρδιστικού Su-24 λιγότερο από 9 (ναι, 9) μέτρα πάνω από το αμερικανικό αντιτορπιλλικό Donald Cook στη Βαλτική (διεθνή χωρικά ύδατα). Και για όσους μπερδεύουν τη Βαλτική με τη Μαύρη Θάλασσα, η πρώτη περικλείεται από τη Σκανδιναβική χερσόνησο και τις χώρες της Βόρειας, Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης.