Ημερολόγιο Ευλαμπίας

 -"Αν το πάρει χαμπάρι ότι το διαβάζουμε, δεν μας βλέπω καλά."

-"Δεν πρόκειται. Γιατί νομίζεις, συρθήκαμε στις αισθητικούς και στα μανικιούρ σήμερα; Καμουφλάζ λέγεται αυτό, αγαπητή μου Πολυάννα. Καμουφλάζ αναίσθητης ομορφιάς κόντρα στις αδιέξοδες εμμονές μιας αποτυχημένης κακοχυμένης και αφρόντιστης Ο Θεός Να Την Κανει Γυναίκα. Αυτές τις θέσεις στηρίζουμε."

-"Πολύ ακραίο σενάριο, αλλά μπορούμε να το στηρίξουμε. Τι πράκτορες είμαστε; Και μην το διορθώσεις σε 'πρακτόρισσες', γιατί θα πάω έτσι όπως είμαι καλλονή στην αποθήκη με τον συρφετό και τον Τοτό να κουλτουριαστώ. Γ ι α τ ί, Ανδρονίκη, γ ι α τ ί ξεπέσαμε έτσι;"

-"Κανένας ξεπεσμός. Αυτή είναι παλαιολιθικής κοπής, εμείς προχωρούμε. Αρχίζω με τη σημερινή εγγραφή, θα τοποθετηθείς μετά, μην διανοηθείς να με διακόψεις:

«Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

πήγα σήμερα για πρώτη φορά σε συγκέντρωση αντιεμβολιαστών. Αρνούνται, βέβαια, τον χαρακτηρισμό, διότι αποδέχονται όλα τα κανονικά εμβόλια, εγώ όμως δεν έχω πρόβλημα, γιατί και εδώ το ζήτημα μπάζει, εννοώ όλα αυτά τα εμβόλια που ξεκινούν από τη βρεφική ηλικία (αλλού ήδη στον πρώτο μήνα ζωής) και που η Πρόοδος τα έχει καθιερώσει, λοιδωρώντας όσους σκεπτικιστές ερευνητές θέτουν ερωτήματα διάφορα. Η μαμά μου μου έλεγε ότι έχω περάσει όλες τις παιδικές αρρώστιες, μάλλον και κάποιο εμβόλιο έχω κάνει κι εγώ, ό,τι υπήρχε τότε τη δεκαετία του '60, πάντως επέζησα. Τα σημερινά δεν είναι εμβόλια, αλλά αυτό είναι γνωστό. Εν πάσει περιπτώσει, σήμερα είδα κόσμο και κοσμάκη, και όχι φυσικά 200 που έγραψαν κάποιοι, πολύ περισσότερους. Πάντα τον θόρυβο τον κάνουν όσοι αντιπαθούν κάθετα το 'σύστημα' και τα πρόσωπα της πολιτικής σκηνής, εγώ θα σου γράψω για τους άλλους που μπορεί να είναι και οι πρώτοι, αλλά πάλι δεν ξέρω. Λοιπόν, αυτοί οι άλλοι ήταν αμίλητοι, προβληματισμένοι και στενοχωρημένοι. Δεν πολυχειροκροτούσαν ούτε πολυενθουσιάζονταν, άκουγαν πολύ προσεκτικά και καμιά φορά γυρνούσαν και παρατηρούσαν το πλήθος. Μάλλον είναι αυτοί που θεωρούν ότι δεν χρειάζεται να τα σπάσεις όλα τα ποτήρια για να σταματήσουν να σε ρωτάνε ηλιθίως ποιο είναι μισογεμάτο και ποιο μισοάδειο, η κλασική ερώτηση των εξουσιολατρών προς ηθική συμμόρφωση των ατάκτων, αρκεί να πας στη βρύση να τα γεμίσεις όλα. Αυτοί δεν καταλαβαίνουν το φοβερό μπέρδεμα και παρόλο που βλέπουν τα εκάστοτε αποκαλυφθέντα συστημικά ελλείμματα -σε κάθε χώρα άλλα ανάλογα με ιστορία και κουλτούρα- και τη χειραγωγήσιμη παθητικότητα της υποτιθέμενης ενεργού δημοκρατικής κοινωνίας, παρόλα αυτά δεν πείθονται. Δεν καταλαβαίνουν πώς είναι δυνατό το 'σύστημα' να εκτίθεται έτσι, γυμνό και άσχημο, προς εξευτελισμό και καταβρόχθισή του από τους εχθρούς. Αισθάνονται ότι κάποιοι τους εκδικούνται και το απολαμβάνουν, εκδικούνται την ψήφο τους, κοροϊδεύουν την όποια ενεργητική συμμετοχή τους στο κτίσιμο μιας κοινωνίας πολιτών, καταλήγουν να φοβούνται τελικά και αυτοί όπως οι εμβολιομανείς το Άγνωστο και σκέφτονται τους εξωγήινους ή επιμένουν να θέλουν να φανεί και υπό αυτές τις συνθήκες το στίγμα του ενεργού διεκδικητικού μη καταστροφικού πολίτη. Αφήγημα και αντιαφήγημα πρώτης γραμμής κινούνται πάνω σε έναν άξονα, αυτόν του άσπρου-μαύρου, οι μεν κυνηγούν τον ύπουλο κοροϊδοϊό οι δε τις αντεθνικές πολυεθνικές, όμως έχω την αίσθηση ότι οι εκτός όπως εμείς, ο Τοτός, ο γατοσκυλοόχλος, ο κ. Ίγκελ, οι δύο Κατίνες που αυτήν ακριβώς τη στιγμή διαβάζουν το ιδιωτικό μου ημερολόγιο, και ο απείρως Κανένας θα »."

-"Και τέρμα. Εδώ τη διέκοψε, φαίνεται, το φάντασμα του Κανένα την ποετίσκη μας."

-"Αυτό έχεις να πεις; Μας εξουθένωσε πάλι και επιπλέον μας ξεμπρόστιασε. Για τις γυναικοκτονίες τι γράφει η σφίγγα;"

-"Τίποτα. Δεν τις αποδέχεται. Μόνο πολιτικές πράξεις βλέπει παντού, τα άλλα, λέει, είναι για καφετζούδες που τις εκτιμά μόνο ως ευτελή ψυχαγωγία. Πάω να της φτιάξω έναν περιποιημένο αντιστασιακό μέτριο όπως μας περιποιήθηκε κι αυτή, για να μου τον εξηγήσει και να μας λούσει."

-"Αγάπη να υπάρχει, κι ας είναι και το Τίποτα, Ανδρομάχη μου."

-"Ανδρονίκη με λένε."

Φτώχεια και "εμβόλιο"

 Αφορμή ο πακιστανός μανάβης της περιοχής. Εμβολιάσθηκε, λέει, γιατί θα χάσει την άδεια του υπαίθριου μανάβικου. -"Ποιος σας το είπε αυτό;", τον ρώτησα. Κανείς, έτσι είναι, επέμεινε σε πολύ καλά ελληνικά άρα παλαιός των ημερών, θα χάσει την άδεια.

Έτσι, με τις φήμες, τρέφουν τον φόβο τους, όλων αυτών των περαστικών που έμειναν εδώ και αγωνίζονται να κτίσουν κάτι, και πάνε και μιμούνται ό,τι κάνει η κραυγαλέα ομάδα των ιθαγενών που θεωρούν ότι έτσι διασώζουν τη ζωή τους και το σύστημα. Σαν πράσινη κάρτα, λοιπόν, η ένεση.

Η κριτική της μασκοφορούμενης πλανδημίας και η αντιεμβολιαστική κίνηση που στην Ελλάδα γελοιοποιήθηκαν τόσο άγρια, είναι ή μάλλον θα ήταν, πέρα από ζητήματα ηθικής, επιστήμης και αλήθειας, μία άσκηση δημοκρατίας, για το πόσα ανέχεται ένας σκεπτόμενος ενεργός πολίτης, ένας αλληλέγγυος με το περιβάλλον και την ιδέα του μέλλοντος πολίτης. 

Υ.Γ.Ναι, καταλαβαίνω τις αντιπαθειές τους απέναντι σε κάποια χρώματα, όμως πρέπει να σκεφτούν αν προτιμούν τον διακινούμενο ή τον ομόλευκο υπάλληλο σωτήρα που του επιθεωρεί το στόμα για να απεικονισθεί μαζί του σε ειδυλλιακή πόζα ανοικτού χαμόγελου με κατάλευκη οδοντοστοιχία, και όλα αυτά μεταφορικώς, πέταξε η θρασεία Ευλαμπία και έφυγε τρέχοντας για να μη χάσει τον τελικό αγώνα καύσωνα.

16 προς 17 Νοεμβρίου 2020

Συσχέτιση δυσπιστίας απέναντι στο αφήγημα sars-CoV-2 με έλλειψη ορθολογικής σκέψης στην Ελλάδα, θρησκομανία και δεισιδαιμονία, δηλαδή μία πλήρης, επικίνδυνη, αντιστροφή αυτήν τη φορά, αφού πλέον υιοθετείται καταφανώς μία μονοσήμαντη οπτική, η οποία μάλιστα παραπαίει συνεχώς και αυτοαναιρείται με την έλλειψη πραγματικών στοιχείων ή την παραποίηση των δεδομένων. Κυρίως, αλλά όχι μόνο, οι οπαδοί της συντηρητικής παράταξης εξισώνουν τη συμμόρφωση στα μέτρα με σεβασμό απέναντι στους θεσμούς και στο κράτος. Επειδή ο υβριδικός ιοπόλεμος που έχει επιβληθεί στα πλαίσια του ψυχρού πολέμου, στόχο έχει την υπονόμευση του πολιτικού συστήματος του αντιπάλου και συνεπώς όλων των φορέων του, καθώς και την επίμονη κατάδειξη ότι οι δυτικές δημοκρατίες είναι προσχηματικά ελεύθερες και ότι τα δικαιώματα του ανθρώπου προσχηματικά και μόνο για τα μάτια γίνονται, υποτίθεται, σεβαστά, οι διαφωτιστές, κριτικοί και αρνητές της εικονικής ή έστω τραβηγμένης από τα μαλλιά ιοπραγματικότητας, μεταξύ άλλων επιστήμονες του ευρέος φάσματος εκτός Ελλάδος, πρέπει να περιθωριοποιηθούν, διότι εξυπηρετούν το αφήγημα του υπονομευτή, ότι δηλαδή όλοι ψεύδονται ή, έστω, υπερβάλλουν σε βαθμό απίστευτο. Η ικανότητα κάθε χώρας να σκηνοθετήσει πειστικά καθεστώς πανδημίας και η χειραγώγηση των μαζών μέσω της στρατηγικής  του φόβου θα μείνει τελικά στην ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού ως ένα από τα πλέον αποκρουστικά παραδείγματα εξαμβλωματικής κρατικής τακτικής σε περίοδο μεγάλων (;) γεωστρατηγικών κρίσεων.  

Στην Ελλάδα, το γλαφυρό αφήγημα περί δημοκρατίας έχει εγκαταλειφθεί πλέον, όμως όταν μπορούν οι παρατάξεις να αντλήσουν οφέλη από την καθημερινή σαλάτα της παραπληροφόρησης και να σκηνοθετήσουν πολιτικά σενάρια πρωτοβουλίας (;) μέσα στο ενίοτε απολύτως παρανοϊκό χάος που δημιουργεί μια πλέον καθόλου κρυπτόμενη παραεξουσία, τότε επικεντρώνουν στη γραμμική ιδέα της προόδου. Όταν το παρακράτος τις καθηλώνει μετατοπίζοντας την κίνηση σε άλλες δυνάμεις, τότε οι άλλοι γίνονται είτε οι «χρήσιμοι ηλίθιοι» είτε οι γνωστοί παλιοί «δεξιοί» ή «αριστεροί» με όλες τις γνωστές συνδηλώσεις. Όμως, εδώ και αρκετό καιρό κάποιες/κάποιοι πολιτικοί, λιγότεροι δημοσιογράφοι ή άλλοι διεκδικούντες μερίδιο δημόσιου λόγου, πασχίζουν με κάθε δυνατό τρόπο, τρολάροντας και τον ίδιο τους τον εαυτό κάποτε, ή με λεπταίσθητες χειρονομίες επικοινωνίας πάντως δύσκολα αποκρυπτογραφήσιμες για το ευρύτερο κοινό ή και δια της απουσίας τους, να παραπέμψουν στο άλλο επίπεδο μιας ανομολόγητης αλήθειας. Οι αυτοπροσδιοριζόμενες ως πνευματικές «ελίτ» ομάδες, με ιδιαίτερα τονισμένο το μικροσυντεχνιακό ανήκειν, έχουν αποτύχει πλήρως και σε όλα τα επίπεδα, παράγοντας κάποιες/κάποιοι μάλιστα και επιστημονικό ή καλλιτεχνικό έργο και λόγο κατά παραγγελία και στην υπηρεσία του παραδικτύου εξουσίας, έτσι ώστε η κουλτούρα, και ελλείψει βαρύνουσας κριτικής και διαλόγου πέραν των εκάστοτε δικτύων, να αποτελείται σήμερα είτε από ψηφίδες άγνωστων, κάποιων σίγουρα ιδιοφυών, και αμέτοχων στην αυτο- και ετεροανακύκλωση αλληλεγγύης των ομάδων, είτε από επικίνδυνα μέτριες παραγωγές μαζικότερης απήχησης που μπερδεύονται στα πόδια της αληθινής τέχνης και λογοτεχνίας, είτε από τις προαναφερθείσες ομάδες.

Τα νέα παλαιά κόμματα

Η απαξίωση των παραδοσιακών πολιτικών κομμάτων που βλέπουμε να γίνεται τελευταία από λιγότερο ή περισσότερο νέους πολιτικούς σχηματισμούς στην Ευρώπη, δείχνει δύο πράγματα: πρώτον οι νέοι αυτοί πολιτικοί σχηματισμοί είναι όλοι χωρίς εξαίρεση αποτέλεσμα "κακών" συγκυριών στο ευρωπαϊκό τοπίο, με λίγα λόγια του ψυχροπολεμικού κλίματος που μεταφέρουν εδώ οι γεωστρατηγικές κρίσεις, δεύτερον οι νέοι αυτοί πολιτικοί σχηματισμοί είναι καθαρά πελατειακοί χωρίς ιδεολογικό και πολιτικό πρόγραμμα μεγάλης πνοής και διάρκειας και απευθύνονται, καλλιεργώντας τα εντέχνως, σε σύνδρομα και φόβους επιβίωσης ή/και κυριαρχίας ομάδων ψηφοφόρων που σε πρώτη ματιά φαίνεται να θεωρούν ότι το πολιτικό σύστημα τους περιθωριοποιεί, όμως μάλλον πρόκειται για κάτι άλλο: για την πολιτική αναγνώριση της ιδεολογίας του μικροαστισμού ως της νέας τάξης πραγμάτων και την αναζήτηση των ανάλογων συμβόλων ("αριστερή" κοινωνική εξίσωση, εθνικισμός, θρησκεία, αντιελιτισμός -ό,τι και αν σημαίνει αυτό- κτλ.). Στην πραγματικότητα μεταβάλλονται αυτοί οι ψηφοφόροι στο πελατειακό σώμα μιας ανορθολογικής αντιφατικής πολιτικολογίας που σίγουρα δεν είναι αυτή που φαίνεται να είναι και που πάντα διαθέτει την "κατάλληλη" στιγμή τα "κατάλληλα" δολώματα.

      Ασχέτως όμως με αυτό, δηλαδή το πόσο τηλεκατευθυνόμενοι και αμφίβολης ταυτότητας είναι αυτοί οι νέοι πολιτικοί σχηματισμοί σε εποχή ψυχρού πολέμου, είναι αναγκαία η αναμόρφωση του πολιτικού λόγου των παραδοσιακών παρατάξεων. Και αν η συντηρητική ακόμη "κρατάει", η σοσιαλδημοκρατία έχει βληθεί τα μέγιστα και ναι μεν τα πρόσωπα που αποπνέουν ακεραιότητα, είναι σημαντικά, όμως εξίσου σημαντικά είναι η συνοχή και ο πολιτικός λόγος του κόμματος. Μέχρι στιγμής πάντως οι πολιτικές ζυμώσεις στην Ευρώπη έδειξαν ότι παρατάξεις σοσιαλδημοκρατικής χροιάς δεν καταποντίσθηκαν όταν δεν φοβήθηκαν να παραδεχθούν λάθη και διαπλοκές, τονίζοντας από την άλλη πλευρά την πραγματική συμβολή τους στον εκσυγχρονισμό και στη φιλελευθεροποίηση των εθνικών κοινωνιών τους και υιοθετώντας έναν μετριοπαθή πατριωτισμό που λαμβάνει υπόψη τις ανησυχίες των πολιτών απέναντι στις δημογραφικές και άλλες αλλαγές, ακόμη και αν είναι περιστασιακές. Η Dreyer λέει: "κοιτάμε μπροστά", η Sturgeon δήλωσε ότι ακόμη και αν συμβεί το Brexit, η Σκωτία θα ζητήσει νέο δημοψήφισμα για να παραμείνει στην ΕΕ, ο διστακτικός Hollande ότι το θέμα των νέων μη προσφιλών μέτρων είναι ζήτημα επιβίωσης για τη Γαλλία και περισσότερο σημαντικό από την επανεκλογή του, αλλά και ότι οπωσδήποτε θα συνεχίσει να πολιτεύεται (τα λόμπυ των συνδικάτων βρήκαν καλή ευκαιρία και μετέτρεψαν εκεί την ολοένα φθίνουσα αντιπροσωπευτικότητά τους σε αναμέτρηση με το κράτος τραβώντας ένα ετερόμορφο πλήθος και τους γνωστούς άγνωστους τραμπούκους στους δρόμους). Και επειδή πολύς ο λόγος για τη Γαλλία, αλλά απόλυτη άγνοια: πόσες είναι οι ώρες εργασίας στην Ελλάδα; 38. Πόσες στη Γαλλία; 35.

      Και ο κόσμος να γυρίσει ανάποδα, στόχος είναι η αναβάθμιση της εκλογικής οπτικής του ψηφοφόρου, με κανέναν τρόπο η υποβάθμιση των θέσεων των κομμάτων. Κατά τη γνώμη μου η κατανοητή στερεή επιχειρηματολογία με καλή performance και καλαίσθητη ειρωνεία είναι προτιμότερη από οποιανδήποτε επίθεση. Ο κυνισμός του αλλοπρόσαλλου είναι τακτική που κρύβει τρομακτικές αλήθειες. Ακόμη και με το πιστόλι στον κρόταφο αξίζει να του διαφεύγει κανείς έστω και μόνο για την Ιστορία. Στη χειρότερη περίπτωση. 

Οι νέες συνταγές του έρποντος αυταρχισμού - Τα ευρωπαϊκά "αντι-κομματικά" κόμματα

1. Παίρνουμε την αστική δημοκρατία, τη βαπτίζουμε στην κολυμπήθρα του λεγόμενου "νεοφιλελεύθερου" καπιταλισμού και καταργούμε τη σημασία της.
2.Παίρνουμε τις υπάρχουσες κυρίαρχες πολιτικές τάσεις, κυρίως την παραδοσιακή συντηρητική και τη σοσιαλδημοκρατία, τις μουτζουρώνουμε με όποιας λογής σκάνδαλα, από κρατικά έως σεξουαλικά, διακηρύσσουμε ότι αυτές τα εξέθρεψαν καθότι διαπλεκόμενες και νεοφιλελεύθερες καπιταλιστικές, και καταργούμε την ιστορική και σύγχρονη σημασία και παρουσία τους, καθώς και τον οποιονδήποτε λόγο ύπαρξής τους.
3.Παίρνουμε την Ευρώπη, τη βαπτίζουμε επίσης στην κολυμπήθρα του "νεοφιλελεύθερου" καπιταλισμού, προτείνουμε, έμμεσα ή άμεσα, αλλαγή γεωστρατηγικού, μαζί με αυτήν πολιτειακού (πολίτευμα)  στρατοπέδου, και καταργούμε την πραγματικότητα της μεταπολεμικής ευημερίας και της ευρωπαϊκής οικονομικής αρωγής και αλληλεγγύης, και σε όσων από μας τα εθνικά κράτη αντί να διαχειρίζονται τα υπέρογκα ποσά υπέρ της ανάπτυξης, τα έτρωγαν (όλοι! λαός και Κολωνάκι).
4.Παίρνουμε τους θεσμούς της δημοκρατίας, τον πολιτισμό, την τέχνη, τα ΜΜΕ, την παιδεία, τελικά εμάς τους ίδιους ως πρόσωπα και εκπροσώπους της πολιτικής σκηνής, και παίζουμε ένα διπλό επικοινωνιακό παιχνίδι: αφενός ακαλαίσθητες σκηνοθεσίες που παράγουν, υποτίθεται, γέλιο (που το χρειάζεται ο "λαός" για να μην πολυσκέφτεται) ή δράμα ανάλογα με τις κατά τόπους εθνικές νοοτροπίες, αφετέρου "ριζοσπαστικές" κινήσεις κάθαρσης της διαφθοράς σε πεδία που ήδη έχουν επεμβεί άλλοι πριν από μας ή απλά δεν υφίστανται πια ή απλούστατα έτσι λειτουργούν και τα θέτουμε υπό τον δικό μας έλεγχο. Τα κάνουμε όλα αυτά, γνωρίζουμε ότι γνωρίζουν ότι ψευδόμεθα κι έτσι καταργούμε την αλήθεια ως φραστική δυνατότητα. 
5.Παίρνουμε την ελευθερία και την αυτοδιάθεση, την κάνουμε παντιέρα και με το (αόρατο) πιστόλι στον κρόταφο καταργούμε την ελευθερία των άλλων.
6.Παίρνουμε τον φόβο, το κατεξοχήν όπλο μας, και μυστικά αδρανοποιούμε και καταργούμε τη ζωή.

Οι πολιτικοί

Το πόσο μεγάλος είναι ένας πολιτικός δεν φαίνεται μόνο από τα ορατά σημαντικά του επιτεύγματα πάνω σε αυτήν τη γη. "Η αληθινή σπουδαιότητα βρίσκεται στο πόσο μακριά βλέπει, στην αποφασιστικότητα και στην ακλόνητη ενεργητικότητα που επιστρατεύει για να αναχαιτίσει το στοιχείο της διάλυσης,  να προσκαλέσει, να συγκεντρώσει και να κεντρίσει προς μέγιστες επιδόσεις όλες εκείνες τις δυνάμεις που κόβουν τον δρόμο στην καταστροφή". Τάδε έφη Πέτερ ντε Μέντελσον, βιογράφος μεταξύ άλλων του βρετανού πρωθυπουργού Ουίνστον Τσώρτσιλ. 

Αυτά που σε άλλες εποχές θα ονομάζαμε ηθικολογία ή α-ιστορικό ιδεαλισμό, τονίζοντας την πολυσχιδία στις συνιστώσες της πολιτικής διαδικασίας, σήμερα κατά τη γνώμη μου, ξαναβρίσκει τη σημασία του. Οι "άθλιες" εποχές που ζούμε, είναι και μεγάλες εποχές. Ευρωπαίοι / ευρωπαίες πολιτικοί αναγκάζονται να αναμετρηθούν όχι μόνο με τις προσταγές των καιρών, αλλά και με τον ίδιο τους τον εαυτό προκειμένου να διαφυλάξουν την ειρήνη και την ελευθερία στον εθνικό τους χώρο. Ποιος το περίμενε ότι κάποιοι από αυτούς / αυτές θα ήταν έτοιμοι να θυσιάσουν την πρόσκαιρη φήμη τους, το πόσο δημοφιλείς είναι, τον ίδιο τους τον προσωπικό εγωισμό στο κάτω-κάτω, στην υπηρεσία ενός καλύτερου μέλλοντος; 

Μέσα στο τεχνητό, συχνά, αλαλούμ των καιρών, επειδή σήμερα πια η θολούρα και η διάσπαση είναι εργαλεία κατά της πολιτικής, κατά του κράτους, κατά της δημοκρατίας, κατά της Ευρώπης, διαφαίνονται τέτοιες φιγούρες. Μακριά από το να καρλαϋλίσω και να δω την ιστορία ως συλλογή μεγάλων βιογραφιών, όμως επιστρέφουμε σήμερα, νομίζω, στη σημασία και της βιογραφίας στον ρου της πολιτικής όπως εδώ και καιρό έχει συμβεί στις μεταστρουκτουραλιστικές θεωρητικές σπουδές.

Υ.Γ.Για να μην παρεξηγηθώ, δεν αναφέρομαι εδώ στους έλληνες πολιτικούς, προσωπικά όμως πιστεύω ότι κάποιοι έχουν συνειδητοποιήσει ότι ο ρόλος που τους επιφυλάσσεται, δεν είναι ο συμβατικός παραδεδομένος.   

Αυστριακές προεδρικές εκλογές

Αν γνώριζαν οι ευρωπαίοι πολίτες πόση σημασία έχει σήμερα η ψήφος τους, δέος και ανατριχίλα θα τους κατέκλυζαν μπροστά στην κάλπη. Στην Αυστρία, μία χώρα που ευημερεί, βλέπουμε την άνοδο των κομμάτων αυτών, ας αφήσουμε τους χαρακτηρισμούς "ακροδεξιά" και "ακροαριστερά" και λιγότερο ακροδεξιά ή περισσότερο ακροαριστερά στην άκρη, των κομμάτων αυτών, λοιπόν, FPÖ στη συγκεκριμένη περίπτωση, που προπαγανδίζουν αντιευρωπαϊκή πολιτική κάτω από ρούχο "φιλολαϊκό", ριζοσπαστικά αντίθετο στο υπάρχον πολιτικό σύστημα -το οποίο βαπτίζεται και αναβαπτίζεται ως διαπλοκή, νεοφιλελευθερισμός κτλ. κτλ.-, φοβικό απέναντι στα νέα δεδομένα επικεντρώνοντας φυσικά στο προσφυγικό, και οπωσδήποτε φιλορωσικό. Η πολιτική ρητορεία αυτών των κομμάτων είναι πάντοτε μονοσήμαντη, οφθαλμοφανές δείγμα αμορφωσιάς και παντελούς ασχετοσύνης, συχνά χυδαία και περισσότερο ή λιγότερο αυταρχική, εστιάζοντας στην ανάγκη του μετακινούμενου ψηφοφόρου για το "πες το λιανά και απλά να το καταλάβω". Η αποχή στον πρώτο γύρο των αυστριακών εκλογών ήταν 32%. Αυτό λέει πολλά.

Η ιστορία δεν κάνει κύκλους, όμως ο ευρωπαϊκός μεσοπόλεμος είναι ο δείκτης μας, τουλάχιστον όσον αφορά την πολιτική προπαγάνδα του φασισμού και την υποδοχή του. Αυτή τη στιγμή η Ευρώπη και οι αστικές της δημοκρατίες βάλλονται και αυτό δεν είναι θεωρία. Γίνεται χρήση του προσφυγικού, χρήση της τρομοκρατίας, καλλιέργεια διάσπασης, φόβου και χάους. Η Ελλάδα του '50 και του '60 έχει βιώσει τι εστί παρακράτος και παραπληροφόρηση. Μόνο που οι συντελεστές (εξωτερικοί και εσωτερικοί) αλλάζουν.