Συσχέτιση δυσπιστίας απέναντι στο αφήγημα sars-CoV-2 με έλλειψη ορθολογικής σκέψης στην Ελλάδα, θρησκομανία και δεισιδαιμονία, δηλαδή μία πλήρης, επικίνδυνη, αντιστροφή αυτήν τη φορά, αφού πλέον υιοθετείται καταφανώς μία μονοσήμαντη οπτική, η οποία μάλιστα παραπαίει συνεχώς και αυτοαναιρείται με την έλλειψη πραγματικών στοιχείων ή την παραποίηση των δεδομένων. Κυρίως, αλλά όχι μόνο, οι οπαδοί της συντηρητικής παράταξης εξισώνουν τη συμμόρφωση στα μέτρα με σεβασμό απέναντι στους θεσμούς και στο κράτος. Επειδή ο υβριδικός ιοπόλεμος που έχει επιβληθεί στα πλαίσια του ψυχρού πολέμου, στόχο έχει την υπονόμευση του πολιτικού συστήματος του αντιπάλου και συνεπώς όλων των φορέων του, καθώς και την επίμονη κατάδειξη ότι οι δυτικές δημοκρατίες είναι προσχηματικά ελεύθερες και ότι τα δικαιώματα του ανθρώπου προσχηματικά και μόνο για τα μάτια γίνονται, υποτίθεται, σεβαστά, οι διαφωτιστές, κριτικοί και αρνητές της εικονικής ή έστω τραβηγμένης από τα μαλλιά ιοπραγματικότητας, μεταξύ άλλων επιστήμονες του ευρέος φάσματος εκτός Ελλάδος, πρέπει να περιθωριοποιηθούν, διότι εξυπηρετούν το αφήγημα του υπονομευτή, ότι δηλαδή όλοι ψεύδονται ή, έστω, υπερβάλλουν σε βαθμό απίστευτο. Η ικανότητα κάθε χώρας να σκηνοθετήσει πειστικά καθεστώς πανδημίας και η χειραγώγηση των μαζών μέσω της στρατηγικής του φόβου θα μείνει τελικά στην ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού ως ένα από τα πλέον αποκρουστικά παραδείγματα εξαμβλωματικής κρατικής τακτικής σε περίοδο μεγάλων (;) γεωστρατηγικών κρίσεων.
Στην Ελλάδα, το γλαφυρό αφήγημα περί δημοκρατίας έχει εγκαταλειφθεί πλέον, όμως όταν μπορούν οι παρατάξεις να αντλήσουν οφέλη από την καθημερινή σαλάτα της παραπληροφόρησης και να σκηνοθετήσουν πολιτικά σενάρια πρωτοβουλίας (;) μέσα στο ενίοτε απολύτως παρανοϊκό χάος που δημιουργεί μια πλέον καθόλου κρυπτόμενη παραεξουσία, τότε επικεντρώνουν στη γραμμική ιδέα της προόδου. Όταν το παρακράτος τις καθηλώνει μετατοπίζοντας την κίνηση σε άλλες δυνάμεις, τότε οι άλλοι γίνονται είτε οι «χρήσιμοι ηλίθιοι» είτε οι γνωστοί παλιοί «δεξιοί» ή «αριστεροί» με όλες τις γνωστές συνδηλώσεις. Όμως, εδώ και αρκετό καιρό κάποιες/κάποιοι πολιτικοί, λιγότεροι δημοσιογράφοι ή άλλοι διεκδικούντες μερίδιο δημόσιου λόγου, πασχίζουν με κάθε δυνατό τρόπο, τρολάροντας και τον ίδιο τους τον εαυτό κάποτε, ή με λεπταίσθητες χειρονομίες επικοινωνίας πάντως δύσκολα αποκρυπτογραφήσιμες για το ευρύτερο κοινό ή και δια της απουσίας τους, να παραπέμψουν στο άλλο επίπεδο μιας ανομολόγητης αλήθειας. Οι αυτοπροσδιοριζόμενες ως πνευματικές «ελίτ» ομάδες, με ιδιαίτερα τονισμένο το μικροσυντεχνιακό ανήκειν, έχουν αποτύχει πλήρως και σε όλα τα επίπεδα, παράγοντας κάποιες/κάποιοι μάλιστα και επιστημονικό ή καλλιτεχνικό έργο και λόγο κατά παραγγελία και στην υπηρεσία του παραδικτύου εξουσίας, έτσι ώστε η κουλτούρα, και ελλείψει βαρύνουσας κριτικής και διαλόγου πέραν των εκάστοτε δικτύων, να αποτελείται σήμερα είτε από ψηφίδες άγνωστων, κάποιων σίγουρα ιδιοφυών, και αμέτοχων στην αυτο- και ετεροανακύκλωση αλληλεγγύης των ομάδων, είτε από επικίνδυνα μέτριες παραγωγές μαζικότερης απήχησης που μπερδεύονται στα πόδια της αληθινής τέχνης και λογοτεχνίας, είτε από τις προαναφερθείσες ομάδες.
