Ας υποθέσουμε ότι οι κυβερνήσεις όλου του κόσμου, Ανατολής και Δύσης, δεν το θέλουν αυτό που γίνεται, αλλά ότι είναι ανωτέρα βία (και όχι ο οποιοσδήποτε ιός, οι ελεύθεροι για κάποιους λόγους ειδικοί έχουν μιλήσει εδώ και καιρό γι' αυτό, ο κάθε ένας γιατρός δεν είναι ούτε επιστήμονας ούτε ειδικός). Ας υποθέσουμε ότι είναι μια συμφωνία που κάποιοι "κυβερνήτες" και γενικότερα πολιτικοί ή άλλοι προσπαθούν μέσω αυτογελοιοποίησης και φαινομενικά σπασμωδικών ενεργειών να την "ανοίξουν" για τους πολίτες της κάθε χώρας, δηλαδή ουσιαστικά να τους δώσουν τη δυνατότητα να αυτενεργήσουν όσο γίνεται. Ακούγεται παράδοξο, όμως η πραγματικότητα αυτό δείχνει: κάποιοι, βασιλικότεροι του βασιλέως, σπεύδουν με τη "νομιμοφροσύνη" τους να δυσκολέψουν τα πράγματα όχι μόνο για τους συμπολίτες τους, αλλά ουσιαστικά και για το κράτος. Οι άλλοι προσπαθούν να διαφύγουν με ελιγμούς, λησμονήθηκε η ανοικτή διεκδίκηση, όλα εικονικά υπό την αιγίδα μιας χειμαζόμενης διανοητικής ενδογαμίας.
Ας υποθέσουμε ότι το ζήτημα των ενέσεων είναι αναλογικά ανάλογο με αυτό των μασκών. Γιατί φορούν κάποιοι ακόμη μάσκες σε εξωτερικούς χώρους; Για να προστατεύσουν τους συμπολίτες τους ή γιατί ο φόβος έχει γίνει πια δεύτερη φύση τους, αυτός ο άλογος φόβος που μπορεί και να τρελάνει τον άνθρωπο αν αυτός τελικά δεν βρίσκει τίποτα σημαντικότερο στη ζωή από τον θάνατο; Δεν υπάρχει διαχωρισμός κανένας εδώ, ούτε τα πτυχία ούτε η ταξική ταυτότητα κάνουν τη διαφορά. Αντιθέτως μάλιστα, οι "απλοί" άνθρωποι, η μεγάλη πλειοψηφία, που δεν "προστατεύονται" από το κέλυφος της κουλτούρας και της μόρφωσης, φαίνεται ότι ενστικτωδώς συναισθάνονται την αλήθεια και εκφράζονται και πιο ανοιχτά. Το ίδιο επικίνδυνο όσο και τα εμβόλια, αν αυτά δεν είναι φυσιολογικός ορός, είναι τώρα να αγνοήσει κανείς αυτήν την ενστικτώδη γνώση και την αγωνία, να την αφήσει λεία στις διάφορες αιρέσεις του ανορθολογισμού και του ολοκληρωτισμού (οι Εβραίοι, τα τσιπάκια, τα μαγνητάκια κτλ.) μετασχηματίζοντας την κοινωνία σε ζώνη νομιμοφρόνων περιβεβλημένη από χωματερές ψεκασμένων.
"Η ελπίδα είναι το λάθος φτερούγισμα", το είπε ο Χάντκε, μήπως όμως τα λάθη κάποτε είναι ο μοναδικός δρόμος; Μήπως η ευγενής ουτοπία ήταν πάντα αυτή που βοήθησε την ανθρωπότητα να διασωθεί στους αιώνες; Και μήπως αυτή πρέπει να θυμίσει σήμερα ότι κανένα επίτευγμα επιστημονικής έρευνας ή γενικότερα πολιτισμού δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί χωρίς τις δέουσες αναστολές, αυτές που η έλλειψή τους οδήγησε σε καταναλωτικές κοινωνίες άμορφης μάζας όπου η πολιτική είναι μόνο διαχείριση και καθόλου συνειδητοποίηση, διεκδίκηση και ανθρωπισμός;
Περιβάλλον και κλιματική κρίση δεν μπορείς να τα φροντίσεις χωρίς ειρήνη. Ξαναμοιράστε την τράπουλα και τελειώνετε επιτέλους, και μην ξεχνάτε ότι μοιράζεστε τα ασήμαντα και ανίσχυρα δισεκατομμύρια ψυχές αυτού του πλανήτη. Συνεχώς το ξεχνάτε. Όλοι. Κάποιοι.
Τελείωσα πριν λίγες μέρες έναν συλλογικό τόμο τρέχουσας πολιτικής ανάλυσης για τις δύο τελευταίες δεκαετίες κυρίως και τώρα που (ανα)γνωρίζω πια περισσότερα πράγματα -όχι λόγω του βιβλίου-, ήταν πολύ ενδιαφέρον και συγχρόνως πολύ θλιβερό να βλέπω πως οι μέλλοντες ιστορικοί, αν στηριχθούν απλώς στα διαδραματισθέντα, θα αφηγηθούν μια ψευδή ιστορία και όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά κατεξοχήν για την Ελλάδα. Ο αντίλογος θα υποδείκνυε βέβαια ότι η πραγματικότητα, έστω και κατασκευασμένη, είναι αποτέλεσμα συναίνεσης μεταξύ ορατών πρωταγωνιστών της πολιτικής, δημοσιογραφικής, πολιτιστικής σκηνής και αοράτων σεναριογράφων, οπότε και είναι ανάξια λόγου η αλήθεια. Επειδή όμως τέτοιου είδους σενάρια έχουν μεν το μεγάλο πλεονέκτημα να μπορούν να ανακυκλώνονται στο διηνεκές, αλλά όμως τελικά να μην οδηγούν πουθενά στον γραμμικό άξονα του χρόνου, ούτε τους μεν ούτε και τους δε, και επειδή ειδικά τώρα με αφορμή τις πλατείες είναι φανερό το αδιέξοδο, ίσως ο Κανένας παρηγορηθεί αν αντικατοπτρισθεί εδώ και αυτό πάλι είναι η μοναδική παρηγορία για μια συντελεσμένη παγκυριαρχία του Τίποτα.
Αν όντως γίνονται τρελά νυχτερινά ξεφαντώματα κατά τόπους στην Αθήνα, είναι πράγματι αυτό, εκτός ίσως από ξέσπασμα, εποικοδομητικό για τη μελλοντική κοινωνία των πολιτών ή μήπως δεν είναι τίποτε άλλο από απάντηση ίδιας υφής όπως και οι ηθικολογίες κάποιων μαχητικών ζηλωτών των πάσης φύσεως περιοριστικών μέτρων που είτε θεωρούν ότι έτσι στηρίζουν την πολιτική τους ομάδα, όποια και αν είναι αυτή, είτε πίσω από πομπώδεις σωτηριολογικές δηλώσεις υπέρ της ανθρωπότητας, τελικά απλώς φοβούνται απίστευτα για τον εαυτό τους και έχουν αφήσει τη λογική τους να παραλύσει κλείνοντας τα μάτια μπροστά σε κάθε δυνατότητα εναλλακτικής πληροφόρησης; Είτε τα σπάμε είτε αυτοφυλακιζόμαστε και μάλιστα πολύ περισσότερο από όσο μας επιβάλλουν τα μέτρα: το ίδιο κίνητρο, η πάρτη μας. Αν δεν είναι έτσι όπως τα διαβάζει κανείς στα μέσα, τότε γράψε λάθος.
Φοβού τον έρποντα μικροαστισμό του στενού μικρόκοσμου και την έλλειψη οριζόντων ελευθερίας και πολιτικής σκέψης πόσω μάλλον όταν η ελληνική δημογραφική εικόνα έχει αλλάξει τόσο πολύ τις τελευταίες δεκαετίες τείνοντας να θυμίζει τη δεκαετία του 1950 και τα χάσματα μεταξύ νεοαφιχθέντων αφενός και παλαιών κατοίκων των πόλεων αφετέρου, για να το πούμε έτσι μη αφοριστικό. Ας μην γίνει η "πανδημία" αφορμή για τέτοιες επιστροφές.
Αμήν.
-Τι καλά θα ήταν αν σταματούσαν με τις μεγαλόσχημες και άτοπες συγκρίσεις και οι μεν και οι δε, οι "ανθρωπιστές" Εξωτερικού και οι "ανθρωπιστές" Εσωτερικού. Οι μεν να λυπούνται τους "ξένους κατατρεγμένους" και οι δε να τρομοκρατούνται με τους "ξένους εισβολείς". Οι μεν εξαγριώνουν τους δε και αντιστρόφως.
-Μεγάλο στομάχι έχουν τελικά οι πολιτικοί αν σκεφτείς ότι απωθούν τη σκέψη ότι τους ψηφίζουν όσους τρολάρουν, όχι ακριβώς ότι τους ψηφίζουν, διότι εκεί συγκαταλέγονται και οι σιωπηλοί άτολμοι που κατανοούν και σιωπούν, αλλά ότι κάποιοι φιλοβαρτάνηδες κατά περίσταση και άλλης ειδικότητος επιστήμονες επιχειρούν πάση θυσία κάθε συμβολική πολιτική πράξη γελοιοποίησης μιας γελοίας αήθους κατάστασης να τη διορθώσουν σαν κυριούλες του κατηχητικού της Κυριακής υποδεικνύοντας στους πολιτικούς με ποιες στρατηγικές επταετίας πρέπει να φέρονται.
-Αυτό με το "ακροδεξιό πρόσημο" για όσους σοβαρούς απειθείς δεν βλέπουν Ζορό, να δούμε πώς θα το μπαλώσετε στο εγγύς μέλλον.