Ψευδοσάτιρα και ψευδοσοβαρότητα

Χειρίστης ποιότητας το "σατιρικό" τραγούδι του Μπέμερμαν για τον πρόεδρο της Τουρκίας Ερντογκάν, χυδαίο, ρατσιστικό και ως εξ επί τούτου καθόλου κριτικό, απλώς χυδαίο. Δεν έχει απολύτως καμία σχέση ούτε με σάτιρα ούτε με πολιτική κριτική. Γενικώς κανείς δεν θα το λάμβανε υπόψη αν οι συνθήκες δεν το έκαναν "διάσημο" και οι εκάστοτε αναφορές δεν το έβλεπαν απομονωμένο από τα συμφραζόμενα:  ο δημιουργός του, λοιπόν, έκανε εισαγωγή στην εκπομπή όπου λέει ότι αυτό που θα διαβάσει, είναι υβριστικός λίβελος, κάτι που στην Ευρώπη απαγορεύεται. Ο τηλεοπτικός σταθμός το έσβησε από το αρχείο του, έσβησε το βίντεο στο youtube με τη δήλωση ότι εδώ δεν πρόκειται περί σάτιρας. Ο Μπέμερμαν θριαμβολογούσε κατόπιν ότι συνέβαλε στο να φανεί ποια είναι τα όρια της σάτιρας. Κάποιοι δεν ικανοποιούνται με τον πολιτικό λόγο της αστικής δημοκρατίας, έστω και νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής όπως οι δυνάμεις του "αριστερού" (χα!χα!) χάους θέλουν να την ονομάζουν, αλλά απαιτούν ένα αλαλούμ ιδεολογικό, δηλαδή μπουρδολογικό. Κανείς δεν θα τους έδινε σημασία αν δεν έβλεπε ότι συστηματικά επιχειρούν τον τελευταίο δύσκολο καιρό να εισαγάγουν αυταρχικές ιδεοληψίες μέσω της σαχλαμάρας (και όχι μόνο) στην πολιτική και στα ΜΜΕ.

Και για να παραμείνουμε στην Τουρκία και στις σκόπιμες απόπειρες γελοιοποίησης της δημοκρατίας και των θεσμών της, αλλά και στη χειραγώγηση της κοινής γνώμης : η σημερινή πολεμική περιβολή του Έλληνα υπουργού Άμυνας είναι άλλη μία εικόνα που κατέγραψαν τα ελληνικά media σαν παρωδία μάλλον παρά εμπνέοντας έτσι τον "σεβασμό" (δεν γνωρίζουμε τις προθέσεις του υπουργού...), αυτό που πέρασαν στα ψιλά ή και καθόλου, είναι η χθεσινή πτήση του ρωσικού βομβαρδιστικού Su-24 λιγότερο από 9 (ναι, 9) μέτρα πάνω από το αμερικανικό αντιτορπιλλικό Donald Cook στη Βαλτική (διεθνή χωρικά ύδατα). Και για όσους μπερδεύουν τη Βαλτική με τη Μαύρη Θάλασσα, η πρώτη περικλείεται από τη Σκανδιναβική χερσόνησο και τις χώρες της Βόρειας, Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης. 

Κρίσιμη κρίση

Στην Ελλάδα ούτε κατά διάνοια γίνεται αντιληπτή η κατάσταση στην υπόλοιπη Ευρώπη των ημερών μας. Τώρα φαίνεται ολοκάθαρα πόσο αυτοπεριθωριοποιείται εδώ και δεκαετίες η ελληνική πολιτική και κοινωνία, με αποκορύφωμα φυσικά τους σημερινούς καιρούς, και πόσο δεν θέλησε -με εξαιρέσεις πάντα βέβαια κάποιων πολιτικών προσώπων που αγωνίσθηκαν για το αντίθετο- να αποφασίσει για μια μακροπρόθεσμη πολιτική που θα στοχεύει στο μέλλον και όχι στο "όσα φάμε κι όσα πιούμε". Δεν έχει πλέον καμία γοητεία ούτε για μας τους ίδιους η εικόνα του χορεύοντος Ζορμπά που διαφημίζει στον κόσμο τη θυμοσοφία της χαλαρής άνεσης.

Όταν βλέπει κανείς στις ειδήσεις να καταμετρούν τις κουβέρτες που εθελοντικές οργανώσεις στέλνουν στην Ειδομένη, σκέπτεται ότι το σοκ της "χώρας υποδοχής προσφύγων" έχει αδυνατίσει τη σφαιρική θεώρηση του ζητήματος. Είναι πολύ χρήσιμες οι φωνές όλων εκείνων που ψύχραιμα αποτυπώνουν την όλη εικόνα από τα ΜΜΕ. Η Τουρκία φιλοξενεί πάνω από 2.000.000 πρόσφυγες, στη Γερμανία μόνο το 2015 καταγράφηκαν  1.100.000 πρόσφυγες, στην Αυστρία (πληθυσμός 8.700.000) υποβλήθηκαν μέσα στο 2015 γύρω στις 85.000 αιτήσεις ασύλου, στη Σουηδία (πληθυσμός 9.600.000) 81.000 πρόσφυγες το 2015, στη Φινλανδία (πληθυσμός 5.500.000) 35.000 αιτήσεις ασύλου το 2015. Ενδεικτικά. Δεν πρόκειται για παιχνίδι ούτε για επίδειξη φιλανθρωπίας. Δεν είναι η Ελλάδα ούτε αποδιοπομπαίος τράγος ούτε η Φλόρενς Νάιντινγκαίηλ των Βαλκανίων, ας μην καταφεύγουμε στα σχήματα αυτά για να δείξουμε άλλη μια φορά πόσο φταίνε όλοι οι άλλοι και πόσο καλωσυνάτη "ράτσα" είμαστε εμείς. Όσον αφορά την ΕΕ, ας μην ξεχνάμε τα κοινοτικά κονδύλια προς ενίσχυση χωρών υποδοχής, ας μην ξεχνάμε τα κοινοτικά πακέτα διάσωσης των τελευταίων έξι χρόνων, έτσι για να έχουμε στον νου μας μία περισσότερο σφαιρική εικόνα του τι συμβαίνει.