Κάποιοι χάρηκαν σίγουρα στην Ελλάδα, δεν κρύβεται αυτό, με τον φόβο που προξένησε όλη αυτή η ιστορία του SARS-CoV-2, και θεωρούν ότι αντί της θεσμικής παιδείας του πολίτη, δηλαδή της εσωτερικευμένης εκμάθησης σεβασμού απέναντι στον συμπολίτη και στο κράτος, μόνο με τον φόβο μπορείς να κουμαντάρεις αυτόν τον λαό. Σε πλαγιογράμματη γραφή, διότι λάθος σκεπτικό, ακόμη και στην περίπτωση που στην Ελλάδα δεν υπήρχε τίποτα που να προκαλεί το αίσθημα του σεβασμού, πράγμα που χρόνια υποβάλλεται στον καθένα απλώς και μόνο από τις εικόνες του περιβάλλοντος χώρου. Δεν σχετίζεται μόνο με την οικονομική κρίση ή με την ολοένα κλιμακούμενη πολιτική ανελευθερία των τελευταίων χρόνων η χρόνια έλλειψη συστηματικής συντήρησης και φροντίδας του δημόσιου χώρου και αυτό εύκολα διαπιστώνεται αν παρατηρήσει κανείς Δήμους ή Περιφέρειες όπου τα συμβούλιά τους λειτούργησαν ή και λειτουργούν ακόμη (!) με γνώμονα το μακροπρόθεσμο δημόσιο περιβαλλοντικό συμφέρον.
Ένα κατά την άποψή μου πολύ καλό δείγμα γνώμης για τα πράγματα μπορεί κανείς να έχει χρησιμοποιώντας ως πηγή τους μικροαστικοποιημένους τέως προλετάριους του πρώτου μεγάλου μεταναστευτικού κύματος προς Ελλάδα της δεκαετίας του 1990: όταν αυτοί δεν μπορούν να αναγνωρίσουν αστικές συμπεριφορές, αστικά ήθη, το αστικό habitus -όπως στις μεγάλες κοινωνικοταξικές αλλαγές της δεκαετίας 1980 κυρίως ήρθαν τα πάνω κάτω- του στυλ "Δεν το περίμενα από σένα, κυρία Ηλέκτρα, να έχεις στο σπίτι σου τέτοια παλιά πράγματα [εννοούσε παλιατζούρες]" όπως είπε στην κ. Ηλέκτρα πριν τριάντα χρόνια ο Μήτσος -μάλλον λεγόταν-, ο εργάτης ή οδηγός της μεταφορικής που τα κουβάλησε, όταν, λοιπόν, συμβαίνει αυτό, τότε σημαίνει ότι κάτι έχει ξεφύγει άσχημα ή ότι η ελληνική αστική τάξη εξέλιπε [στην περίπτωση του Μήτσου η κ. Ηλέκτρα ήταν άλιεν, δεν εγγραφόταν σε καμία από τις παραστάσεις του μυαλού του]. Κρίμα, γιατί από αυτήν θα προέρχονταν τα κρείττω. Όταν ο Μήτσος ή η σύγχρονη Ελληνίς Μαρί Αντουανέτ -που έχει ξεχάσει το μπλιγούρι που έτρωγε χθες και είναι ολόκληρη παντεσπάνι σήμερα- συγχέουν ή ταυτίζουν νεοπλουτισμό και καταναλωτισμό με κοινωνική άνοδο, τότε βράσε μέσα κάθε ταξική συνείδηση και αυτοεκτίμηση, που αν και αντίκ για μερικούς, πιθανότατα τελικά η μοναδική οδός της μη απωλείας.
Εγώ πάντως και ο Ένας αναγνώστης αυτού του μπλογκ ως απολογητές της κοσμικής αστικής συνείδησης ενοχλούμεθα τα μέγιστα από την εικόνα της παναγίας πίσω από το πρωθυπουργικό γραφείο, δεν με ενδιαφέρει όποιου ζωγράφου και αν είναι. Όπως ακριβώς θεωρούμε απαράδεκτες καταστάσεις τα μεγάφωνα έξω από εκκλησίες και την επιβολή του εκκλησιαστικού άσματος ως καθολικής κανονικότητας. Μόνο όταν χωρισθούν εκκλησία και κράτος, θα μπορέσει η ελληνική εκκλησία να εξελιχθεί πραγματικά. Για την άποψη ότι τώρα δεν είναι καιρός για τέτοια, διάγουμε περίοδο έτσι ή αλλιώς, απαντούμε ότι επίσης δεν είναι καιρός για συστηματική υπόγεια ή φανερή υποβολή εθνοχριστιανικών ταυτοτήτων άλλων εποχών. Για την άποψη που λέει ότι αυτές τις υποβολές και το όλο στήσιμο δεν τα υποκινούν τα ελληνικά πολιτικά κόμματα, αλλά ο αόρατος εχθρός, πάμε πάσο, εσείς γνωρίζετε το τι δει πράττειν άρα τίποτα, αφού ούτως ή άλλως οι ελληνικές "ελίτ" είναι φρέσκιες τραγανιστές.
Ένα κατά την άποψή μου πολύ καλό δείγμα γνώμης για τα πράγματα μπορεί κανείς να έχει χρησιμοποιώντας ως πηγή τους μικροαστικοποιημένους τέως προλετάριους του πρώτου μεγάλου μεταναστευτικού κύματος προς Ελλάδα της δεκαετίας του 1990: όταν αυτοί δεν μπορούν να αναγνωρίσουν αστικές συμπεριφορές, αστικά ήθη, το αστικό habitus -όπως στις μεγάλες κοινωνικοταξικές αλλαγές της δεκαετίας 1980 κυρίως ήρθαν τα πάνω κάτω- του στυλ "Δεν το περίμενα από σένα, κυρία Ηλέκτρα, να έχεις στο σπίτι σου τέτοια παλιά πράγματα [εννοούσε παλιατζούρες]" όπως είπε στην κ. Ηλέκτρα πριν τριάντα χρόνια ο Μήτσος -μάλλον λεγόταν-, ο εργάτης ή οδηγός της μεταφορικής που τα κουβάλησε, όταν, λοιπόν, συμβαίνει αυτό, τότε σημαίνει ότι κάτι έχει ξεφύγει άσχημα ή ότι η ελληνική αστική τάξη εξέλιπε [στην περίπτωση του Μήτσου η κ. Ηλέκτρα ήταν άλιεν, δεν εγγραφόταν σε καμία από τις παραστάσεις του μυαλού του]. Κρίμα, γιατί από αυτήν θα προέρχονταν τα κρείττω. Όταν ο Μήτσος ή η σύγχρονη Ελληνίς Μαρί Αντουανέτ -που έχει ξεχάσει το μπλιγούρι που έτρωγε χθες και είναι ολόκληρη παντεσπάνι σήμερα- συγχέουν ή ταυτίζουν νεοπλουτισμό και καταναλωτισμό με κοινωνική άνοδο, τότε βράσε μέσα κάθε ταξική συνείδηση και αυτοεκτίμηση, που αν και αντίκ για μερικούς, πιθανότατα τελικά η μοναδική οδός της μη απωλείας.
Εγώ πάντως και ο Ένας αναγνώστης αυτού του μπλογκ ως απολογητές της κοσμικής αστικής συνείδησης ενοχλούμεθα τα μέγιστα από την εικόνα της παναγίας πίσω από το πρωθυπουργικό γραφείο, δεν με ενδιαφέρει όποιου ζωγράφου και αν είναι. Όπως ακριβώς θεωρούμε απαράδεκτες καταστάσεις τα μεγάφωνα έξω από εκκλησίες και την επιβολή του εκκλησιαστικού άσματος ως καθολικής κανονικότητας. Μόνο όταν χωρισθούν εκκλησία και κράτος, θα μπορέσει η ελληνική εκκλησία να εξελιχθεί πραγματικά. Για την άποψη ότι τώρα δεν είναι καιρός για τέτοια, διάγουμε περίοδο έτσι ή αλλιώς, απαντούμε ότι επίσης δεν είναι καιρός για συστηματική υπόγεια ή φανερή υποβολή εθνοχριστιανικών ταυτοτήτων άλλων εποχών. Για την άποψη που λέει ότι αυτές τις υποβολές και το όλο στήσιμο δεν τα υποκινούν τα ελληνικά πολιτικά κόμματα, αλλά ο αόρατος εχθρός, πάμε πάσο, εσείς γνωρίζετε το τι δει πράττειν άρα τίποτα, αφού ούτως ή άλλως οι ελληνικές "ελίτ" είναι φρέσκιες τραγανιστές.
